เมิ่งฝานจมดิ่งอยู่ในชั้นที่สามของหอคัมภีร์ตลอดทั้งวัน จนกระทั่งตะวันลับขอบฟ้าจึงก้าวเดินออกมา ทว่าเขากลับต้องเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจเมื่อพบกับหลี่เสวี่ยโหรวและหลิวเยียนผิงอีกครั้ง
การพบกันครานี้หาใช่เรื่องบังเอิญ แต่เป็นความตั้งใจของสองสาวที่มารอคอยเขาอยู่ก่อนแล้ว เพราะตารางชีวิตของเมิ่งฝานในหอคัมภีร์นั้น สองสาวต่างล่วงรู้เป็นอย่างดี
“พวกเจ้ามาทำอะไรที่นี่?” เขาเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ
เพิ่งกลับมาถึงสำนักวันแรก สองสาวก็นัดแนะกันมาหาเขาเสียแล้ว ตลอดหนึ่งเดือนในแดนอสูรที่ตัวติดกันปานเงาตามตัว พวกนางยังไม่เบื่อหน่ายเขาอีกหรืออย่างไร?
“มาทำอะไรอย่างนั้นหรือ ท่านนี่ช่างขี้ลืมเสียจริงนะ” หลิวเยียนผิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเนิบนาบแฝงความขี้เล่น
“มีเรื่องอันใด?” เมิ่งฝานขมวดคิ้วเล็กน้อย เขานึกไม่ออกจริง ๆ ว่าตนไปติดค้างสิ่งใดไว้
หลี่เสวี่ยโหรวเป็นฝ่ายเฉลย
“พี่เมิ่งฝาน พวกเรานำของมาคืนให้ท่าน”
คืนของ?
เมิ่งฝานนิ่งงันไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ภาพความทรงจำจะผุดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
