งมิคาเอลนะ! เป็นไปได้ยังไงที่จะมีพลังแค่นี้?”หลินชีเยี่ยมองฝ่ามือของตัวเองอย่างเลื่อนลอย “แต่ว่าผมรู้สึกได้แค่ความสามารถพวกนี้จริงๆ นะ”เวินฉีโม่ตรึกตรอง ก่อนจะเอ่ยว่า “ตอนนี้มีความเป็นไปได้อยู่สองอย่าง อย่างแรก คือ เซราฟตั้งใจมอบความสามารถให้กับนายเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ฉันคิดว่าความเป็นไปได้นี้มีมากที่สุด”“อย่างที่สอง คือ ความสามารถอื่นๆ ของผนึกเทวะมันมีอยู่แล้ว เพียงแต่ตอนนี้นายไม่สามารถสัมผัสได้ หรือว่าจิตใต้สำนึกของนายมองข้ามมันไป”“จิตใต้สำนึกมองข้าม?”“ยกตัวอย่างเช่น สมมติว่าความสามารถของนายคือการหายใจทางผิวหนัง เพราะนายใช้ความสามารถนี้มาเป็นเวลานาน จนทำให้ร่างกายคุ้นชินกับมันไปแล้ว หลังจากผ่านไปเนิ่นนาน แม้ว่านายจะยังคงใช้ความสามารถนี้อยู่ แต่ตัวนายก็จะเริ่มมองข้ามมันไปโดยไม่รู้ตัว เพราะการใช้ความสามารถนี้ได้กลายเป็นสัญชาตญาณของตนเองไปแล้ว”“คุณหมายความว่า ผมอาจจะกำลังใช้ความสามารถนี้อยู่ตลอดเวลา แต่ผมไม่รู้ตัว?”“ใช่แล้ว ลองคิดให้ดี ตั้งแต่เด็กจนโต นายมีอะไรที่แตกต่างจากคนอื่นบ้างไหม?”หลินชีเยี่ยครุ่นคิดครู่หนึ่ง “ตาบอด?”“……อันนั้นไม่นับ” เวินฉีโม่ถอนหายใจอย่างอับจนปัญญา “จริงๆ แล้วฉันยังคงคิดว่าแบบแรกมีโอกาสเป็นไปได้มากกว่า เซราฟไม่ได้มอบผนึกเทวะที่สมบูรณ์ให้กับนายตั้งแต่แรก”“ถึงจะเป็นผนึกเทวะของทูตสวรรค์เซราฟก็เถอะ แม้ว่าการคาดเดาอย่างที่สองจะเป็นจริง อย่างนายใช้มันอยู่ตลอดเวล
