ที่ชั้นหนังสือมุมห้อง เอื้อมมือไปกดที่ช่องลับจุดหนึ่งทันใดนั้น ผนังด้านหลังห้องทำงานก็ค่อยๆ แยกออกจากกัน เผยให้เห็นทางเดินที่มืดสนิทหลินชีเยี่ยไม่ลังเล เดินลงไปตามทางนั้นทางเดินนี้ทั้งยาวและลึก หลินชีเยี่ยเดินอยู่นานกว่าจะถึงปลายทางเมื่อเขาเปิดประตูที่ปลายทางนั้น ทั้งตัวพลันชะงักค้างอยู่กับที่เบื้องหน้าเขาคือทางเดินที่มืดสลัวและชื้นแฉะ ทางเดินสองข้างเต็มไปด้วยห้องขังมืดทึบ!ใช่แล้ว ‘ห้องขัง’แตกต่างจากห้อง ‘ผู้ป่วย’ ในตึกด้านบน สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าของหลินชีเยี่ยคือห้องขังที่พบได้ในคุกเท่านั้น บนประตูเหล็กของห้องขังก็เต็มไปด้วยอักขระแปลกประหลาด ไม่รู้ว่าใช้ทำอะไรหลินชีเยี่ยก้าวไปข้างหน้าตามทางเดิน พร้อมกับใช้พลังจิตคอยระวังภัยรอบด้านตลอดเวลาส่วนลึกของโรงพยาบาลจิตเวชแห่งเทพเจ้าที่เต็มไปด้วยความลึกลับนี้ ยังซ่อนห้องขังแปลกประหลาดสองแถวมองปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่สถานที่ที่ดีแปลกที่ห้องขังทั้งสองด้านว่างเปล่า ไม่มีใครสักคน“หรือว่าที่นี่จะเป็นแค่ห้องขังร้าง?” หลินชีเยี่ยพึมพำ พลางเดินต่อไปข้างหน้าไม่นานเขาก็เดินมาถึงทางตันแต่ทว่า เมื่อสายตาไปหยุดที่ห้องขังห้องแรกตรงปลายทาง รูม่านตาพลันหดเล็กลง!ในมุมห้องขังนั้น มีเงาร่างใหญ่โตนั่งยองๆ อยู่ ดูราวกับจะได้ยินเสียงฝีเท้าของหลินชีเยี่ย จึงผินหน้ากลับมาอย่างช้าๆ……เผยให้เห็นใบหน้าที่ซีดเผือดและบิดเบี้ยวเยี่ยงผีปีศาจ!ราชาหน้ากากปีศาจ!ยามเห็นร่างที่คุ
