าชนะคุณในการสร้างสรรค์เนี่ยนะ?” หลินชีเยี่ยเบิกตาโพลงจนแทบถลนออกมา“ถึงแม้พลังเทพของคุณจะอ่อนแอลง แต่มันก็เป็นไปไม่ได้อยู่ดีไม่ใช่หรือ?”นิกซ์นั่งเงียบ เหมือนกำลังตกอยู่ในห้วงความทรงจำหลินชีเยี่ยพยายามสงบสติอารมณ์ ก่อนจะเอ่ยถามต่อ “คุณจำอะไรเกี่ยวกับเธอได้อีกบ้าง? แล้วเธอชื่ออะไร คุณจำได้ไหม?”“ข้าไม่รู้……รู้แค่ว่า……นางน่าจะแซ่……จี้?” นิกซ์ตอบด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยมั่นใจ“จี้……” หลินชีเยี่ยทวนชื่อนั้นเบาๆ“ก่อนที่ข้าจะกลับมาเข้าห้อง ข้าเห็นนางเดินไปทางนั้น” นิกซ์ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะชี้ไปที่ห้องๆ หนึ่งบนชั้นสาม“เข้าใจแล้วครับ งั้นคุณพักผ่อนก่อนนะ” หลินชีเยี่ยมองตามไปยังทิศทางที่นิกซ์ชี้ ฝากฝังประโยคหนึ่งไว้ ก่อนจะหมุนตัววิ่งไปตามทางเดินเพียงไม่นานนัก หลินชีเยี่ยก็หยุดตรงหน้าห้องที่นิกซ์บอกบนป้ายหน้าประตู มีตัวอักษรขนาดใหญ่เขียนไว้ว่า–ห้องผู้อำนวยการหลินชีเยี่ยขมวดคิ้ว แล้วผลักประตูเข้าไปภายในห้องเป็นห้องทำงานขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ ดูค่อนข้างรกรุงรังเขาเคยเข้ามาในห้องนี้แล้ว เสื้อกาวน์สีขาวตัวนี้ก็หยิบมาจากราวแขวนเสื้อในห้องนี้ แต่ตอนนั้นดูเหมือนเขาจะไม่พบอะไรเป็นพิเศษในเมื่อนิกซ์บอกว่าเด็กคนนั้นเดินเข้ามาในห้องนี้ แสดงว่าอาจจะมีเบาะแสสำคัญบางอย่างอยู่ก็เป็นได้ครั้งนี้ เขาจะสืบค้นอย่างละเอียดถี่ถ้วน!เขาไม่ได้ตรงเข้าไปรื้อค้นลิ้นชักโต๊ะทำงาน แต่กลับนั่งลงบนเก้าอี้แล้วหลับตาลงอย่างช้าๆด้วย
