?”หลินชีเยี่ยครุ่นคิดครู่หนึ่ง “สมาชิกชั่วคราวมีเงินเดือนและสวัสดิการไหมครับ?”“……มี”“งั้นก็ไม่มีคำถามอื่นแล้ว”“ที่นายถามมาตั้งนาน คงมีแค่ข้อสุดท้ายที่นายใส่ใจจริงๆ ใช่ไหม?”“แน่นอน” หลินชีเยี่ยพยักหน้าอย่างชอบธรรม “ไม่ว่าจะเป็นหน่วยพิเศษ หรือขีดจำกัดของมนุษย์……สิ่งพวกนั้นยังห่างไกลจากตัวผม ผมชอบอะไรที่เป็นรูปธรรมมากกว่า”“โอเค……” เวินฉีโม่ผินหน้ามาถาม “ง่วงนอนหรือยัง?”“ยังครับ”“งั้นฉันจะพานายไปที่แห่งหนึ่ง”“ดึกดื่นป่านนี้เนี่ยนะ……จริงจังหรือเปล่า?”“……จริงจัง” มุมปากของเวินฉีโม่กระตุก“ก็ได้” หลินชีเยี่ยย้ำเตือนอีกฝ่าย “อย่าลืมล่ะ ผมยังเป็นผู้เยาว์อยู่”เวินฉีโม่ “……”……ไม่กี่นาทีต่อมา รถก็ค่อยๆ จอดลงในถิ่นทุรกันดารอันเงียบสงัดไร้ผู้คนหลินชีเยี่ยเปิดประตูลงจากรถ มองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง“คุณพาผมมาที่นี่ทำไม?”เวินฉีโม่กลอกตา พลางชี้ไปยังสุสานที่อยู่ไม่ไกลนัก “ตรงนั้น”หลินชีเยี่ยมองตามทิศทางที่อีกฝ่ายชี้ไป แล้วเงียบลงเขาพอจะเดาได้ว่าเวินฉีโม่พามาที่นี่ทำไมทั้งสองเดินไปตามทางแคบๆ ในไม่ช้าก็มาถึงบริเวณรอบๆ สุสานสุสานแห่งนี้ไม่ได้ใหญ่โต เมื่อเทียบกับสุสานที่อยู่ชานเมืองแล้ว ที่นี่เล็กกว่าอย่างเห็นได้ชัด แต่ไม่ว่าจะเป็นฝีมือการแกะสลักบนหลุมศพ หรือระยะห่างระหว่างป้าย ก็ไม่ใช่สิ่งที่สุสานทั่วไปจะเทียบได้หลุมศพที่นี่ดูประณีตและเป็นระเบียบเรียบร้อยกว่า“ที่นี่คือ……”“สุสานของหน่วยพิทักษ์ราตรีประจำเม
