อู๋เซียงหนานขมวดคิ้วแน่นขึ้นเรื่อยๆ ยามได้ยินคำตอบของหลินชีเยี่ยในขณะที่เขากำลังจะถามอะไรบางอย่าง หงอิงก็ลุกขึ้นในทันใด ดวงตาแดงก่ำจ้องไปที่อู๋เซียงหนาน พร้อมตะโกนด้วยความโกรธ“อู๋เซียงหนาน! นายหมายความว่ายังไงกัน!”“จ้าวคงเฉิงตายแล้ว! สมาชิกในทีมของเราตายแล้ว! แต่นายยังจ้องจับผิดเรื่องของเขาอีกหรือ!”“ในใจของนาย ไม่มีความเศร้าโศกบ้างเลยเหรอ?!”อู๋เซียงหนานอ้าปากค้าง พูดไม่ออกอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ผมก็เสียใจที่อาจ้าวตาย แต่ความจริงก็สำคัญเช่นกัน”หงอิงจ้องตาเขม็ง หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง เธอหัวเราะเยาะก่อนจะโยนกล่องดำในมือลงกับพื้นอย่างแรง แล้วหันหลังเดินไปยังทางออกของห้องใต้ดินเวินฉีโม่ที่อยู่ด้านข้างต้องการจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับรู้สึกถึงแรงดึงตรงแขนเสื้อเบาๆ จึงผินหน้าไปมองด้วยความสงสัยซือเสี่ยวหนานยืนอยู่ข้างๆ เขา พลางส่ายหน้า“เพราะอย่างนั้น สิ่งที่เกิดขึ้นที่นั่น……”“เซียงหนาน พอได้แล้ว!”อู๋เซียงหนานกำลังจะซักไซ้หลินชีเยี่ยต่อ ทว่าเฉินมู่เหยี่ยหัวหน้าทีมที่ยืนอยู่ริมห้องมาตลอด กลับเอ่ยขึ้นขัดจังหวะคำพูดของเขา“หลินชีเยี่ยอธิบายชัดเจนแล้ว ส่วนรายละเอียด……ไม่จำเป็นต้องถามต่อ ปล่อยเรื่องนี้ไปเถอะ” เฉินมู่เหยี่ยล้วงมือในกระเป๋า เดินไปด้านหลังของอู๋เซียงหนาน แล้วตบไหล่เบาๆอู๋เซียงหนานหันกลับมามองด้วยความประหลาดใจ เมื่อเห็นสายตาที่ไม่อาจโต้แย้งของเฉินมู่เห
