ก็หันกลับไปมองบ้านที่อยู่ไกลออกไปอีกครั้ง……ท่ามกลางสายฝน กำปั้นทั้งสองข้างค่อยๆ กำแน่นก่อนจะคลายออกอย่างหมดเรี่ยวแรงเขาเหมือนตัดสินใจได้แล้ว ใช้ดาบยันพื้นแล้วลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบาก พึมพำกับตัวเอง“ชั่วชีวิตนี้ หลินชีเยี่ยเป็นหนี้บุญคุณคนแค่สามคน คุณป้าที่วิ่งวุ่นเพื่อผมมาสิบกว่าปี ลูกพี่ลูกน้องที่ผมเป็นภาระมานาน……”“และคุณ… ผู้ที่ช่วยชีวิตครอบครัวของผม”“คุณช่วยโลกทั้งใบของผม”“เพื่อเป็นการแลกเปลี่ยน”“ผมจะช่วยปกป้องโลกของคุณเป็นเวลาสิบปี”“หลังจากสิบปี ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ผมจะไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับหน่วยพิทักษ์ราตรีอีกต่อไป และจะไม่เกี่ยวข้องกับ ‘สรรพสิ่ง’ อีกต่อไป”“ผมจะกลับมาที่บ้านหลังนี้ และใช้ชีวิตต่อไปตามปกติ”“การแลกเปลี่ยนนี้……ยุติธรรมพอหรือยัง?”หลินชีเยี่ยก้มหน้ามองจ้าวคงเฉิงที่นอนจมกองเลือด เขาแค่นอนนิ่งอยู่ตรงนั้นราวกับกำลังจมอยู่ในห้วงนิทรา“ในเมื่อคุณไม่ขัดข้อง ก็ตกลงตามนี้นะ”หลินชีเยี่ยปักดาบลงบนพื้น ผินกายไปทิศทางหนึ่ง……แล้วคุกเข่าลงที่แห่งนั้น ท่ามกลางสายฝนคือบ้านชั้นเดียวธรรมดาๆ หลังหนึ่ง“คุณป้า เสี่ยวชีต้องไปแล้วนะครับ โปรดให้อภัยที่ไปโดยไม่ร่ำลา”“เพราะผมกลัวว่าถ้ากลับไป……จะไม่อยากจากไปไหนอีก”“ได้ยินมาว่าสวัสดิการของหน่วยพิทักษ์ราตรีไม่เลวเลย ในช่วงสิบปีที่ผมทำงานหนัก เงินช่วยเหลือที่ได้รับก็เพียงพอที่จะให้คุณป้ากับน้องใช้ชีวิตได้อย่างสบายแล้ว รออีกสิบปีข้างหน้า เสี่ยวชี
