ตุบหัวของราชาหน้ากากปีศาจหลุดออกจากบ่าจ้าวคงเฉิงร่างโงนเงนก่อนจะล้มลงไปหลินชีเยี่ยมีสายตาเฉียบคมรับร่างจ้าวคงเฉิงไว้ได้ทัน จนกระทั่งตอนนี้ เขาถึงพบว่าสภาพร่างกายของจ้าวคงเฉิงย่ำแย่มากแค่ไหนรอยข่วน รอยกระแทก รอยฟกช้ำ……ในการรับรู้ทางจิตของหลินชีเยี่ย ทั่วร่างของจ้าวคงเฉิงเต็มไปด้วยบาดแผลนับไม่ถ้วน เลือดไหลซึมออกมาจากบาดแผล ย้อมแอ่งน้ำฝนใต้ร่างเป็นสีแดงฉานเกือบครึ่ง กระดูกหักอย่างน้อยห้าหกท่อน หลินชีเยี่ย ไม่อาจจินตนาการได้ว่าภายใต้อาการบาดเจ็บสาหัสเช่นนี้ จ้าวคงเฉิงยืนหยัดขึ้นได้อย่างไรที่แย่ไปกว่านั้น หลินชีเยี่ยสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าร่างกายของจ้าวคงเฉิงกำลังเสื่อมสภาพอย่างรวดเร็ว พลังชีวิตของเขาราวกับถ่านที่อยู่ในขี้เถ้า ซึ่งใกล้มอดดับลง……หลินชีเยี่ยนั่งลงข้างๆ จ้าวคงเฉิงอย่างสิ้นหวัง “ร่างกายของคุณ……”“แค่กๆๆ……ไม่เป็นไร แค่ผลข้างเคียงจากการปลดปล่อยศักยภาพเท่านั้น”“ถ้าปล่อยไว้แบบนี้ คุณจะตายนะ”“ฉันรู้”“ไม่เป็นไรจริงๆ เหรอที่จะตาย?”“ฮ่าๆๆๆ……” จ้าวคงเฉิงอยากจะหัวเราะ แต่พอหัวเราะได้ครึ่งทางก็กระอักเลือดออกมา “คุ้มแล้ว อย่างน้อยก่อนตายก็ได้สัมผัสกับผนึกต้องห้าม แล้วก็……”“แล้วก็อะไร?”“แล้วฉันก็ทำได้ ชักดาบข้ามห้วงลึก โลหิตหลั่งรินย้อมนภา” จ้าวคงเฉิงยื่นมือที่สั่นเทา ลูบโคลนตมใต้ร่างกายจนเลือดเลอะเต็มมือ “ปริมาณขนาดนี้ ถึงแม้จะย้อมนภาไม่ได้ แต่ย้อมพื้นดินคงไม่มีปัญหา”หลินชีเยี่ยตะลึงงัน
