” จ้าวคงเฉิงผินหน้ามองเขา “อีกแค่ครั้งเดียว ฉันจะฟันดาบอีกครั้ง พอฟันครั้งนี้เสร็จนายค่อยมาช่วยฉันก็ยังไม่สาย”“ครับ” หลินชีเยี่ยหลบไปด้านข้างจ้าวคงเฉิงสูดหายใจเข้าลึกๆ กำด้ามดาบแน่น สายตาจ้องไปที่ราชาหน้ากากปีศาจที่อยู่ไม่ไกล“เจ้าหนู”“หืม?”“ดูการโจมตีครั้งนี้ให้ดีๆ ล่ะ”“ทำไมเหรอ?”“การโจมตีครั้งนี้……มันจะเท่มาก”……ก่อนที่หลินชีเยี่ยจะแสดงท่าทีรังเกียจ เท้าทั้งสองข้างของจ้าวคงเฉิงก็กระโจนออกไปอย่างว่องไว พุ่งเข้าโจมตีราชาหน้ากากปีศาจด้วยความเร็วที่น่าทึ่ง!ราชาหน้ากากปีศาจเห็นแล้วว่าชายตรงหน้าอยู่ในสภาพที่สิ้นหวัง จึงไม่เลือกที่จะเผชิญหน้าโดยตรง มันยืนอยู่กับที่อย่างระมัดระวัง พร้อมที่จะป้องกันการโจมตีของเขาได้ทุกเมื่อประกายในดวงตาของจ้าวคงเฉิงลุกโชติช่วงดั่งคบเพลิง ทวีคูณความเจิดจ้าขึ้นเรื่อยๆเขาพุ่งทะลุม่านฝนเข้าหาราชาหน้ากากปีศาจไม่มีท่าทางที่สง่างดงามยกดาบขึ้นฟาดฟันจันทร์เสี้ยวอันใหญ่โตอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน ตัดผ่านผืนราตรีด้วยความเร็วที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า ตัดหยาดฝนทุกหยดที่ขวางทางออกเป็นสองส่วนการโจมตีครั้งนี้รวดเร็วมาก เร็วจนแม้แต่ราชาหน้ากากปีศาจที่แข็งแกร่งก็ไม่อาจหลบหลีกได้โดยง่ายถึงแม้มันจะอยากหลบ ในสภาพปัจจุบันของมันคงทำไม่ได้ดังนั้นจันทร์เสี้ยวสีดำพุ่งผ่านผืนฟ้ายามรัตติกาลแผ่วเบาตัดผ่านศีรษะที่มีใบหน้าซีดขาวน่าขนลุก
