ุณอยากเป็นวีรบุรุษนิรนาม แต่ผมไม่ยอมหรอก!”“ถ้าจะกิน ก็ต้องรอฆ่าราชาหน้ากากปีศาจเสร็จก่อน แล้วคุณต้องกลับไปกินข้าวด้วยกันกับผม!”หลินชีเยี่ยพยายามพุ่งชนอากาศข้างๆ ป้ายประกาศ ทว่าตรงนั้นราวกับมีกำแพงล่องหนที่กั้นเขตแดนภายในและภายนอกออกจากกัน ไม่ว่าหลินชีเยี่ยจะพยายามแค่ไหนก็ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อยภายในเขตแดน จ้าวคงเฉิงถูกราชาหน้ากากปีศาจโจมตีจนกระเด็นตัวลอยอีกครั้ง นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นเป็นเวลานาน ก่อนจะใช้ดาบค้ำตัวลุกขึ้นมาได้อย่างยากลำบาก“อย่าพยายามเลย……แค่กแค่ก ถึงฉันจะไม่มีระดับขั้น แต่ [น่านฟ้าไร้แดน] ที่ปลดออกมานั้นก็มากพอที่จะปิดกั้นคนที่ต่ำกว่าขั้นฉือ หากจะเข้ามาที่นี่ได้ มีเพียงสองทางเท่านั้น…”“อย่างแรกคือฉันยอมให้เข้ามา”“หรือไม่ก็……ต้องรอจนกว่าฉันจะตาย”“นายยังทำลาย [น่านฟ้าไร้แดน] ของฉันไม่ได้ด้วยซ้ำ การเข้ามาเผชิญหน้ากับราชาหน้ากากปีศาจที่นี่จะต่างอะไรกับการวิ่งเข้าหาความตายล่ะ?”จ้าวคงเฉิงจ้องมองราชาหน้ากากปีศาจ เสียงของเขาเริ่มอ่อนแรงลงหลังจากที่เขาพูดประโยคสุดท้ายจบ ความเคลื่อนไหวภายนอกเขตแดนพลันหายไป ไม่มีคนพยายามพุ่งชน [น่านฟ้าไร้แดน] แล้ว และข้างนอกก็ไร้เสียงอื่นใดดังมาจ้าวคงเฉิงรอหนึ่งวินาที สองวินาที สามวินาที……รอยยิ้มปรากฏขึ้นที่มุมปากแบบนี้ค่อยยังชั่ว……กลับบ้านไปกินข้าวซะ ส่วนที่เหลือ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของหน่วยพิทักษ์ราตรีเอง……จ้าวคงเฉิงยืนหยัดอย่างยากลำบาก ลมหายใ
