าเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน……ขณะนี้ ภายนอก [น่านฟ้าไร้แดน]หลินชีเยี่ยยืนอยู่ใกล้พื้นที่ว่างเปล่าแห่งนั้น สายฝนโปรยปรายทำให้ผมเปียกโชก แต่เขากลับไม่สนใจ พลางตะโกนเสียงดังลั่น“จ้าวคงเฉิง! อย่าหลบสิ! ผมรู้ว่าคุณอยู่แถวนี้!”หลังจากตะโกนเสร็จ หลินชีเยี่ยเงี่ยหูฟังสักพัก นอกจากเสียงฝนที่ดังก้องแล้วก็ไร้เสียงอื่นอีก“บ้าจริง ค้างคาวตัวนั้นเห็นชายสวมเสื้อคลุมต่อสู้กับสัตว์ประหลาดหายไปตรงนี้ แต่ทำไมถึงไม่เจอ……หรือว่ามันตาฝาด?”หลินชีเยี่ยขมวดคิ้ว เพ่งพินิจโดยรอบทันใดนั้น สายตาก็เหลือบเห็นบางสิ่งห่างออกไปสิบกว่าเมตร มีป้ายประกาศแปลกประหลาดสามแผ่นตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยวหลินชีเยี่ยเดินเข้าไปใกล้ ใช้มือปัดน้ำฝนบนป้ายออก อ่านข้อความบนนั้นเบาๆ“ข้างหน้าห้ามผ่าน? ตั้งป้ายนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? แล้ว……ทำไมถึงจัดวางแปลกๆ แบบนี้?”หลินชีเยี่ยก้มหน้าครุ่นคิด ทันใดนั้นก็เหมือนนึกอะไรบางอย่างออก ดวงตาค่อยๆ สว่างขึ้นจ้าวคงเฉิงเหมือนจะเคยบอกไว้ว่า ผนึกต้องห้ามของเขาเป็นผนึกต้องห้ามที่สนับสนุนสนามรบที่ซ่อนอยู่ เหมือนจะเรียกว่า……[น่านฟ้าไร้แดน]?หลินชีเยี่ยพินิจป้ายประกาศตรงหน้าอย่างถี่ถ้วน มุมปากเผยรอยยิ้ม พลางตะโกนเสียงดังอีกครั้ง“จ้าวคงเฉิง! ผมรู้ว่าคุณอยู่ในน่านฟ้าไร้แดน! รีบเปิดให้ผมเข้าไปเร็ว!!”หนึ่งวินาที สองวินาที……เสียงของจ้าวคงเฉิงดังแว่วมาจากด้านหลังป้ายประกาศ“บ้าเอ๊ย นายไม่กินข้าวเย็นแล้วออกมาเดิน
