คุณครูรอนานสิ”หลินชีเยี่ยหยิบผ้าเช็ดตัว แล้วเช็ดผมอย่างงุนงงอะไรกัน คุณครูพละมาหาเขาเนี่ยนะ? เขาเพิ่งย้ายโรงเรียนมาได้ไม่กี่วัน ยังไม่ได้เรียนวิชาพละเลย จะมาหาเขาทำไม?หรือว่า……ความคิดหนึ่งแวบเข้ามาในหัวของหลินชีเยี่ย เขาโยนผ้าเช็ดตัวทิ้ง แล้วรีบเปิดประตูเข้าไปในห้องของตนเห็นชายวัยกลางคนที่คุ้นเคยคนหนึ่งกำลังนั่งพิงเก้าอี้ มือถือถ้วยชา มองเขาด้วยใบหน้ายิ้มแย้มหลินชีเยี่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย “นี่คุณ? คุณหาบ้านผมเจอได้ยังไง?”จ้าวคงเฉิงยิ้มเล็กน้อย หยิบเหรียญตราบนโต๊ะขึ้นมาแกว่งไปมา “หลังจากคืนนั้นที่นายทิ้งฉันไป ฉันก็เริ่มระวังตัวขึ้น เมื่อคืนจึงแอบใส่สิ่งนี้ไว้ในกระเป๋าของนาย มันสามารถติดตามตำแหน่งได้”หลินชีเยี่ยล็อกประตูห้อง เดินตรงไปนั่งที่ขอบเตียง “ผมบอกแล้วไงครับ ว่าผมจะไม่เข้าร่วมกับพวกคุณ”“ฉันรู้ ดังนั้นฉันจึงไม่ได้มาเพื่อเรื่องนี้”“งั้นคุณมาให้ผมเซ็นสัญญารักษาความลับงั้นเหรอ?”“ก็ไม่ใช่” จ้าวคงเฉิงส่ายหน้า “ฉันรายงานคนอื่นไปแล้วว่านายหายตัวไป ในเมื่อฉันตัดสินใจจะปล่อยนาย ฉันก็ไม่สามารถให้นายเซ็นสัญญาได้อีก มิฉะนั้น หากพวกเขารู้ว่านายไม่ได้หายตัวไป พวกเขาก็จะส่งคนอื่นมาชักชวนอีก”“พวกเขา… ไม่ได้เก่งเรื่องนี้เท่าฉันหรอกนะ”หลินชีเยี่ยชะงักงัน “งั้นคุณมา…”จ้าวคงเฉิงหยิบม้วนกระดาษคราฟต์ออกจากกระเป๋า วางไว้บนโต๊ะของหลินชีเยี่ย ค่อยๆ คลี่ออก……“สวัสดิการของหน่วยพิทักษ์ราตรีดีกว่าที่นายคิดมา
