หลังจากป้อนยาให้กับนิกซ์แล้ว หลินชีเยี่ยก็ถอนจิตออกจากห้วงความคิด ค่อยๆ จมดิ่งสู่ห้วงนิทราครั้งนี้ เขาไม่ได้ตกอยู่ในห้วงภวังค์ฝันร้ายที่เหนื่อยยากกับการเคาะประตูอีกแล้ว นับตั้งแต่ที่โรงพยาบาลจิตเวชแห่งเทพเจ้าผสานเป็นหนึ่งเดียวกับเขา เขาก็เหมือนจะหลุดพ้นจากพันธนาการของฝันร้ายนั้นได้อย่างสมบูรณ์ จนปรากฏความฝันที่แท้จริงเขาฝันดี ฝันว่าตนสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ ประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน พาคุณป้ากับหยางจิ้นย้ายเข้าไปอยู่ในบ้านหลังใหญ่ เขาฝันว่าในที่สุดครอบครัวสามคนก็ได้ออกไปเที่ยวด้วยกัน ไปชมภูเขาและแม่น้ำที่เคยเห็นแค่ในทีวี……เนื่องจากเขาเป็นคนพิการมาก่อน และครอบครัวก็มีฐานะไม่ค่อยดีนัก จึงไม่มีเงินมากพอ ในช่วงสิบเจ็ดปีที่ผ่านมา หลินชีเยี่ยไม่ต้องพูดถึงการออกไปท่องเที่ยวเลย แม้แต่เมืองชางหนานก็ไม่เคยได้ออกไปในส่วนลึกของจิตใจ เขายังคงปรารถนาที่จะเห็นโลกภายนอกยามเสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้น หลินชีเยี่ยก็ลุกจากเตียงอย่างอ้อยอิ่ง เปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมตัวไปโรงเรียนทันทีที่เปิดประตู เขาก็พบป้าที่กำลังเปลี่ยนรองเท้าอย่างรีบร้อน เตรียมจะออกไปข้างนอก“คุณป้า ทำไมวันนี้ไปทำงานเช้าจัง?”“โรงงานมีอะไหล่ชุดใหม่เข้ามา พวกป้าจึงต้องรีบไปจัดการ ป้าไปก่อนนะ นายกินข้าวเช้ากับน้องต่อเลย อย่าไปโรงเรียนสายล่ะ!” คุณป้าพึมพำ“ครับ”ในขณะที่ป้ากำลังจะปิดประตู หลินชีเยี่ยก็เอ่ยขึ้นอีกครั้ง“คุณป้าครับ”“มีอะไรหรือ?”ป้าห
