กำลังมองเขาอย่างอ่อนโยน ค่อยๆ ลูบผมเขาเบาๆ พลางพึมพำกับตัวเอง “ทานาทอส สามพันปีมานี้เจ้าหายไปไหนมา? เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าคิดถึงเจ้ามากเพียงใด…”หลินชีเยี่ยนั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น มองนิกซ์ด้วยแววตาที่ซับซ้อนอย่างที่เขาคาดไว้ สำหรับนิกซ์ในตอนนี้ เธอแยกแยะบุตรของตัวเองกับแจกันดอกไม้ไม่ออกด้วยซ้ำ แล้วจะรู้ได้อย่างไรว่าหลินชีเยี่ยไม่ใช่ลูกของเธอ?เธอป่วยเป็นโรคคิดถึงลูก จินตนาการว่าทุกสิ่งรอบตัวเป็นลูกของตัวเอง แต่… แจกันเหล่านั้นไม่ใช่มนุษย์จริงๆ จึงไม่สามารถตอบสนองนิกซ์ได้เช่นนั้น ยามหลินชีเยี่ยที่หายใจได้ เคลื่อนไหวได้ และเรียกเธอว่าแม่ได้ปรากฏตัวขึ้น นิกซ์จึงเหมือนกับฟื้นชีวิตขึ้นมา ในที่สุดก็พบที่ยึดเหนี่ยวจิตใจ!นี่คือก้าวแรกในการเปิดใจของเธอ และเป็นเหตุผลที่ความคืบหน้าในการรักษาพุ่งขึ้นถึง 3%“ทานาทอส เจ้ารู้หรือไม่ว่าน้องชายคิดถึงเจ้ามากเพียงใด มากอดเขาทีสิ” นิกซ์แย้มยิ้ม ยกแจกันดอกไม้ขึ้นตรงหน้าหลินชีเยี่ยหลินชีเยี่ย “……”ด้วยความจำใจ หลินชีเยี่ยจึงรับแจกันดอกไม้มา แล้วแสร้งทำท่าลูบไล้เพียงอึดใจเดียว เขาเหลือบเห็นสิ่งที่อยู่ในอ้อมอกของนิกซ์ เห็นน้องชายน้องสาวคนอื่นๆ ของเขา……ร่างกายพลันสั่นสะท้าน!นิกซ์กำลังตระกองกอดขวดโหลหลายใบที่ติดฉลากไว้ สีสันล้วนต่างกันและบนฉลากของขวดใบหนึ่ง หลินชีเยี่ยเห็นอักษรตัวใหญ่เขียนไว้อย่างชัดเจนฟลูเฟนาซีน*[2] (สำหรับเทพ)หลินชีเยี่ยจ้องเขม็ง อ้าปากกว้างขึ้นเรื
