อนเร็วๆ ล่ะ”ปัง!หลินชีเยี่ยปิดประตู นอนหงายมองท้องฟ้ายามรัตติกาลนอกหน้าต่าง แล้วถอนหายใจยาวโลกใบนี้ ยากแท้หยั่งถึงนัก……แต่นั่นก็ไม่เกี่ยวข้องกับเขาสักเท่าไหร่หลังจากพักผ่อนสักพัก หลินชีเยี่ยผุดลุกขึ้นนั่ง ขณะที่กำลังถอดเสื้อผ้า มีวัตถุของแข็งหล่นออกมาจากกระเป๋าเสื้อของเขาแกร๊ง!หลินชีเยี่ยก้มหยิบของชิ้นนั้นขึ้นมา รอยย่นพลันปรากฏขึ้นระหว่างคิ้วของเขามันเป็นเครื่องประดับโลหะ คล้ายกับเหรียญตรา มีขนาดใหญ่กว่าเหรียญหนึ่งหยวนเล็กน้อย ไม่รู้ว่าทำมาจากวัสดุอะไร เมื่อสัมผัสแล้วให้ความรู้สึกเย็นเล็กน้อยด้านหน้าของเหรียญตราเป็นรูปดาบสองเล่มไขว้กัน ใบดาบเปล่งประกายสีฟ้าอ่อน พื้นหลังของดาบเป็นท้องฟ้ายามราตรีที่ประดับด้วยหมู่ดาว ฝีมือประณีตมาก!ใต้ลวดลาย สลักตัวอักษรเล็กๆ ว่า ‘จ้าวคงเฉิง’นี่คือ……หลินชีเยี่ยหรี่ตาลงหลินชีเยี่ยหวนนึกถึงตอนที่จ้าวคงเฉิงลากตัวเขาไปที่โรงแรม ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะสัมผัสกระเป๋าเสื้อของเขาทำหล่นโดยไม่ได้ตั้งใจหรือเปล่านะ?หลินชีเยี่ยพลิกเหรียญตราไปมา ตรงด้านหลังสลักตัวอักษรเล็กๆ ไว้หลายบรรทัด‘หากรัตติกาลพึงมาเยือนข้าจะยืนหยัดเบื้องหน้าทุกสรรพสิ่งชักดาบข้ามห้วงลึกโลหิตหลั่งรินย้อมนภา!’“ช่างเป็นความทะเยอทะยานที่ยิ่งใหญ่……นี่จ้าวคงเฉิงเขียนเองเหรอ? หรือว่าเป็นคำปฏิญาณของหน่วยพิทักษ์ราตรี?” หลินชีเยี่ยพึมพำ ดูจากท่าทางเฉิ่มๆ ของอีกฝ่ายแล้ว ไม่เหมือนผู้ที่จะเขียนประโยคแบบนี้ได้เ
