จ้าวคงเฉิงรู้สึกเหมือนตนเองจะระเบิด“ฉัน! นายยังถามฉันอีกเหรอว่าฉันเป็นใคร? ฉันคือผู้บริสุทธิ์ที่ถูกนายหลอกให้เชื่อใจและต้องทนหนาวอยู่ข้างนอกทั้งคืนไงเล่า!”จ้าวคงเฉิงจับมือหลินชีเยี่ยไว้แน่น ราวกับเป็นคุณลุงผู้บริสุทธิ์ที่กลัวแฟนหนุ่มจะถูกคนอื่นแย่งไป “ฉันบอกนายไว้เลยนะ อย่ามาแสร้งทำเป็นไม่รู้จักฉัน วันนี้นายหนีไม่รอดแน่!”หลินชีเยี่ยมองแขนตัวเองที่ถูกจับอย่างแน่นหนา ก่อนจะยอมแพ้ต่อการดิ้นรนอันไร้ประโยชน์ และยอมจำนนต่ออีกฝ่าย“ก็ได้ คุณว่ามา อยากคุยกันที่ไหน?”“ตามฉันมา”จ้าวคงเฉิงเกี่ยวแขนหลินชีเยี่ย ก้าวเท้าไปยังทิศทางที่ไม่รู้จัก……ทันใดนั้นสีหน้าของหลินชีเยี่ยพลันแปรเปลี่ยน ยามเห็นว่าตนกำลังเข้าใกล้โรงแรมสำหรับคู่รัก เขาจึงพยายามดึงมือหนีแต่กลับไร้ผล!ทว่าจ้าวคงเฉิงไม่ยอมให้เขามีโอกาสนั้นเลย กลับมือจับเขาไว้แน่นหนา ลากเข้าไปในโรงแรมอย่างไม่ใยดี“คุณ… คุณจะทำอะไร? บอกไว้ก่อนเลยนะ ผมเป็นริดสีดวง คุณอย่ามายุ่งกับ……!”“……พวกเด็กมัธยมนี่คิดอะไรกันอยู่ในหัวน่ะ? แค่หาที่คุยกันก็เท่านั้นเอง”“คุยกันต้องมาที่โรงแรมคู่รักด้วยเหรอ? คุณไม่เห็นสายตาคนอื่นระหว่างทางเหรอ? ผมอับอายจะแย่อยู่แล้ว!”“นายจะรู้อะไร ฉันเลือกที่นี่เพราะมันปลอดภัยต่างหาก ที่พานายมาไม่ได้มีเจตนาอื่น อีกอย่างฉันดู… เหมือนคนแบบนั้นเหรอ?!”จ้าวคงเฉิงกลอกตา พลางลากหลินชีเยี่ยที่ดิ้นรนเข้าไปที่เคาน์เตอร์ ส่งสายตาหวานเยิ้มให้พนักงานหญิง
