ังปรากฏขึ้นมาจากดวงตาเป็นครั้งคราว ถึงแม้จะไม่ชัดเจน แต่ถ้าคุณป้าเห็น เธอคงจะบังคับให้เขาไปตรวจตาอีก ซึ่งเสียเงินเปล่าๆเขารอจนกว่าจะควบคุมดวงตาได้อย่างสมบูรณ์ แล้วค่อยบอกเรื่องนี้แต่ในเมื่อออกจากบ้านแล้ว หลินชีเยี่ยก็ไม่จำเป็นต้องพันผ้าสีดำอีก เพราะมันจะเด่นเกินไปหลินชีเยี่ยหยิบแว่นกันแดดที่หยางจิ้นซื้อให้ออกมาจากกระเป๋า สวมแว่นตาแล้วก้าวยาวๆ ไปยังป้ายรถเมล์หลังจากนั่งรถมาเป็นเวลานาน ในที่สุดหลินชีเยี่ยก็มาถึงจุดหมายโรงพยาบาลจิตเวชหยางกวงครั้งสุดท้ายที่หลินชีเยี่ยมาที่นี่คือเมื่อสิบปีก่อนสิบปีผ่านไป หลินชีเยี่ยเปลี่ยนไปมาก โรงพยาบาลจิตเวชแห่งนี้ก็เปลี่ยนไปมากเช่นกันกำแพงเก่าทั้งหมดได้รับการปรับปรุงใหม่ ประตูใหญ่กว่าเดิมสองเท่า อาคารสูงทันสมัยสองหลัง แทนที่อาคารสามชั้นหลังเดิม แม้แต่ตัวอักษร ‘โรงพยาบาลจิตเวชหยางกวง’ ก็ถูกเปลี่ยนเป็นสีทองเปล่งประกาย!ยามยืนอยู่ที่หน้าประตู หลินชีเยี่ยก็ไม่สามารถเชื่อมโยงโรงพยาบาลที่ทันสมัยตรงหน้ากับอาคารหลังเล็กๆ ในความทรงจำได้อีกต่อไปสิ่งเดียวที่ไม่เปลี่ยนแปลง อาจจะมีเพียงคุณลุงยามเฝ้าประตูเพียงแต่หลังค่อมลงไปมาก ผมก็ขาวมากขึ้นลุงยามเหมือนจะเห็นเขา อีกฝ่ายหรี่ตามองแล้วยกมือขวาชี้มาที่หลินชีเยี่ย……ในขณะที่หลินชีเยี่ยคิดว่าลุงยามยังจำเขาได้และกำลังจะทักทายลุงยามก็ตะโกนเสียงดัง“เด็กโง่นั่น! นายขวางทางรถอยู่!”
