บทที่ 12 เทพีแห่งรัตติกาลห้องพักผู้ป่วยหกห้อง มีเพียงห้องแรกเท่านั้นที่เปิดได้เป็นเพราะห้องนี้ถูกตั้งค่าให้ ‘เปิดได้’ หรือเหมือนกับประตูใหญ่ที่ตนเคาะมาห้าปี พลังของเขาในตอนนี้จึงสามารถเปิดได้เพียงประตูแรกเท่านั้น?หลินชีเยี่ยเคาะประตูใหญ่มาห้าปี หลังจากที่ลืมตาขึ้น การรับรู้ทางจิตของเขาก็เพิ่มขึ้น จึงสามารถเปิดประตูใหญ่เข้ามาในโรงพยาบาลได้แล้วห้องผู้ป่วยหมายเลขสอง สาม สี่ ห้า และหก จะต้องรอให้พลังของตัวเองเพิ่มขึ้นก่อน ถึงจะเปิดได้งั้นหรือ?หลินชีเยี่ยไม่แน่ใจ ตอนนี้เขาก็ไม่มีเวลามาคิดเรื่องพวกนี้เพราะประตูห้องผู้ป่วยที่เคยเต็มไปด้วยผนึก กำลังค่อยๆ เปิดออกภายในห้องผู้ป่วยมีพื้นที่ไม่มาก แสงสลัว ตรงกลางห้องมีเก้าอี้ตัวหนึ่ง บนเก้าอี้นั่งมีผู้หญิงสวมชุดกระโปรงสีดำประดับดารา จ้องมองไปข้างหน้าอย่างเลื่อนลอยนอกจากหญิงสาวและเก้าอี้แล้ว ในห้องที่มืดมิดก็ไร้สิ่งอื่นหลินชีเยี่ยเดินไปที่ประตูอย่างระมัดระวัง ใคร่ครวญสักครู่ แล้วยิ้มอย่างเป็นมิตรพลางโบกมือทักทายหญิงสาวในห้อง“สวัสดี ผมชื่อหลินชีเยี่ย”ไม่ว่าเธอจะเป็นใคร การแสดงความสุภาพก่อน ย่อมไม่ผิด สุภาษิตกล่าวว่า คนยิ้มแย้มย่อมไม่โดนตี ถ้าเขาสุภาพต่อให้เธอเป็นเทพเจ้าก็คงไม่ทำร้ายเขาแต่หลินชีเยี่ยยืนยิ้มจนหน้าแข็ง หญิงสาวในชุดดำก็ยังคงนั่งนิ่งเหมือนรูปปั้นหลินชีเยี่ยกัดฟัน เดินเข้าไปในห้องทันทีที่เขาเดินเข้าไปในห้อง ตัวอักษรก็ปรากฏขึ้นบนผนังด้า
