เจี่ยงเชี่ยนตายแล้วหลินชีเยี่ยเห็นการตายของเธอต่อหน้าต่อตาสัตว์ประหลาดนั้นพุ่งลงมาจากฟ้า ใช้กรงเล็บกรีดผ่านคอของเธอราวกับการหั่นเต้าหู้ ก่อนจะเริ่มกัดกินร่างของเธออย่างกระหายจนถึงวินาทีสุดท้าย ดวงตาของเจี่ยงเชี่ยนยังคงจ้องมองหลินชีเยี่ย แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและเกลียดชังการรับรู้ทางจิตของหลินชีเยี่ยสัมผัสถึงรายละเอียดทั้งหมดอย่างชัดเจน น้ำย่อยในกระเพาะปั่นป่วน เกือบจะอาเจียนออกมาแม้ว่าเขาจะผ่านความทุกข์ยากและความยากลำบากมามากมาย จิตใจจึงเข้มแข็งกว่าคนรุ่นราวคราวเดียวกัน แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นภาพอันโหดร้ายเช่นนี้และตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะอาเจียนหลินชีเยี่ยไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขาฉวยโอกาสในขณะที่สัตว์ประหลาดกำลังกัดกินศพของเจี่ยงเชี่ยน หันหลังวิ่งไปอีกทางหนึ่งของตรอก!เส้นทางเดิมถูกสัตว์ประหลาดขวางกั้นไว้แล้ว เขาจึงทำได้เพียงวิ่งไปทิศทางตรงกันข้าม เป็นทางที่วังเส้าโดนโจมตีสัตว์ประหลาดดูจะสนใจศพมากกว่า จึงไม่ได้ไล่ตามมา หลินชีเยี่ยถอนหายใจด้วยความโล่งอกเขาไม่รู้ว่าสัตว์ประหลาดนั้นคือตัวอะไร แต่ที่แน่ๆ คือมันไม่ได้อยู่ในขอบเขตของ ‘มนุษย์’ และไม่ได้อยู่ในขอบเขตของ ‘สัตว์’ ที่มนุษย์รู้จักถ้าจะบอกว่ามันคือลิงที่กลายพันธุ์จากกัมมันตภาพรังสี เขาก็อาจจะเชื่อ เพราะขนาดตัว พละกำลัง และความเร็วระดับนี้ มนุษย์ปกติไม่มีทางเทียบได้เลยแต่ก็เป็นเพียง ‘อาจจะ’ เท่านั้นในโลกที่ปกคลุมด้วยหมอกแห่งน
