ายลมหลินชีเยี่ยหลับตา ฉวยโอกาสนี้รวบรวมพลังทั้งหมดตะโกนก้อง ไม้เท้านำทางในมือแทงเข้าใส่ท้องของสัตว์ประหลาดสุดแรง!เพล้ง–!เสียงดังก้องกังวาน หลินชีเยี่ยรู้สึกเหมือนมีบางอย่างหลุดออกจากมือ ตามมาด้วยแรงกระแทกมหาศาลจากด้านหลัง หางของสัตว์ประหลาดฟาดเข้าใส่เขาเต็มแรง!หลินชีเยี่ยลอยละลิ่วไปกระแทกกับพื้น กลิ้งไปหลายตลบ กัดฟันฝืนทนความเจ็บปวดพยายามลุกขึ้นยืน เขาสัมผัสได้ถึงไม้เท้านำทางในมือหักเป็นสองท่อนไม้เท้าของเขาทำขึ้นเพื่อใช้นำทาง วัสดุจึงไม่ได้แข็งแรงมาก เมื่อเทียบกับร่างกายที่แข็งแกร่งของสัตว์ประหลาดมันจึงไม่อาจต้านทานได้“บัดซบ!”เขาสบถออกมาอย่างหัวเสีย ก่อนจะปาไม้เท้าที่หักครึ่งในมือลงกับพื้นพยายามอย่างหนักเพื่อคว้าโอกาส แต่กลับต้องมาลงเอยแบบนี้ไม้เท้าที่หักเหมือนเป็นชนวนจุดระเบิดอารมณ์ทั้งหมดของหลินชีเยี่ย เขายืนอยู่ตรงนั้น กำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ ทิ้งรอยเลือดไว้เป็นทาง“ฉันไม่ยอม!!” เขาคำรามลั่น!ท่ามกลางอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน ความรู้สึกประหลาดก็พลันบังเกิดขึ้นในใจดั่งสายลมแห่งฤดูวสันต์ที่โชยมาพร้อมสายฝน ราวกับสายน้ำที่ไหลรินไปตามลำธาร ความเย็นสบายค่อยๆ ไหลออกมาจากใจของเขา ชะล้างสิ่งอุดตันภายใน เพียงสัมผัสเบาๆ……สิ่งที่ขวางกั้นมานานพลันพังทลายลง!หลินชีเยี่ยรู้สึกเหมือนมีดวงอาทิตย์ระเบิดขึ้นในกาย ความร้อนที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนแผ่ซ่านไปทั่ว เปลือกตาของเขาร้อนผ่าว ราวกับถูกแผดเผาด้วย
