นอกเขตเมืองเก่าชายที่เพิ่งปลดผนึกต้องห้ามทรุดนั่งลงข้างป้ายประกาศ หันกลับไปมองย่านเมืองเก่าครึ่งหนึ่งที่หยุดนิ่งราวกับผืนผ้าใบ เขาส่ายหน้าอย่างหมดหนทาง ล้วงมือถือออกมาจากกระเป๋าแล้วเริ่มเล่นเกมจับคู่“พี่ชาย ดึกดื่นป่านนี้แล้วมานั่งเล่นโทรศัพท์ตรงนี้ทำไม ไม่กลัวก้นเย็นหรือไง?”ไม่นานนัก ผู้สัญจรคนหนึ่งเดินข้ามถนนมาจากฝั่งตรงข้าม เมื่อเห็นภาพดังกล่าวก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มขำชายหนุ่มเงยหน้ามองเขาแวบหนึ่ง แล้วก้มหน้าเล่นโทรศัพท์มือถือต่อ “ไม่มีอะไรทำน่ะ เบื่อจะแย่แล้ว”ผู้สัญจรยิ้ม หยิบบุหรี่มวนหนึ่งออกมาจากกระเป๋า แล้วยื่นให้ชายหนุ่มชายหนุ่มโบกมือปฏิเสธ พูดอย่างจริงจังว่า “เวลาทำงาน ไม่สูบบุหรี่”“เฮ้ย นายนั่งยองเล่นโทรศัพท์ข้างถนนแบบนี้ นี่ก็เรียกว่าการทำงานเหรอ?” ผู้สัญจรหัวเราะ“อืม”“ได้ๆ” ผู้สัญจรยักไหล่ ลุกขึ้นยืนเดินไปทางถนนด้านหลังของชายหนุ่ม“นายจะไปไหน?” ชายหนุ่มเอ่ยถามในทันใด“กลับบ้าน”“นายกลับไปไม่ได้ อย่างน้อยก็ไปตอนนี้ไม่ได้”ผู้สัญจรเลิกคิ้ว “หมายความว่ายังไง?”“ถนนเส้นนี้ถูกปิดแล้ว นายจะกลับไปได้ก็ต่อเมื่อมันเปิด” ชายหนุ่มชี้ไปที่ป้ายประกาศด้านหลังผู้สัญจรมองตามนิ้วของเขาไป เห็นป้ายประกาศที่ดูแปลกตาตั้งอยู่กลางถนน กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ก็เห็นตัวอักษรสี่ตัวใหญ่ ‘ข้างหน้าห้ามผ่าน’ บนป้ายนั้นเปล่งประกายวูบหนึ่งสายตาของผู้สัญจรแปรเปลี่ยนเป็นเหม่อลอยหลังผ่านไปไม่กี่วินาที เขาก็หันหลังก
