ทระดับสูง ถูกไอ้เด็กนั่นทำลายทิ้งทีละตัว… จากความโกรธเปลี่ยนเป็นความโมโห และจากโมโหกลายเป็นความเศร้าโศกเสียใจ
จนกระทั่งอาฟูหัวล้านส่ายหน้าถอนหายใจ ประกาศว่าผลแพ้ชนะขาดลอยแล้ว แบล็ควู้ดที่ยืนแข็งทื่ออยู่กลางสนามถึงกับทนพิษความแค้นไม่ไหว เป็นลมล้มพับไปทั้งอย่างนั้น!
ผู้ชมต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ไม่รู้จะปลอบใจผู้พ่ายแพ้อย่างไรดี
เจอคู่ต่อสู้สายมุดดินแบบนี้ เป็นใครก็คงไปไม่เป็นเหมือนกัน จะโทษก็ต้องโทษที่แบล็ควู้ดดวงซวย ดันมาเจอของแสลงเข้าอย่างจัง
อาฟูหัวล้านหน้าดำคร่ำเครียด เขาคว้าคอเสื้อเควินแล้วกระชากเข้ามาถามเสียงเหี้ยม
“ไหนแกบอกว่าความสามารถมันไม่เท่าไหร่ไง? แล้วนี่มันอะไร? บอกมาตามตรง ถ้าแกต้องเจอกับมัน แกจะชนะไหม?”
“เอ่อ…” เควินหัตถ์ทมิฬกลืนน้ำลายอึกใหญ่ “ถ้าสู้กันในป่า ให้เวลาผมครึ่งวัน ผมรับรองว่าเก็บมันได้แน่ แต่… ถ้าเป็นลานประลองโล่งๆ แบบนี้ ผม… ผมคงแพ้ราบคาบ ทำอะไรมันไม่ได้หรอกครับ”
และในเวลานี้เอง กริมตัวแสบถึงค่อยๆ โผล่หัวออกมาจากใต้ดินอย่างระมัดระวัง เมื่อแน่ใจว่าชนะแล้ว เขาถึงยอมมุดออกมาโชว์ตัวด้วยท่าทางลำพองใจ
หลังจากพักฟื้นอยู่ใต้ดิน ร่างกายของจระเข้มารที่เคยพรุนไปด้วยแผลเหว
