งกลัวก็พุ่งพรวดขึ้นมาจากโคลนตม อ้าปากกว้างงับเข้าที่เอวก้านดอกอันหนาเตอะของเธอเต็มคำ!
แอนนากรีดร้องเสียงแหลมด้วยความเจ็บปวด แส้เถาวัลย์ยักษ์สองเส้นฟาดฟันใส่ศัตรูใหม่ด้วยความบ้าคลั่ง เกราะดินบนตัวหุ่นเชิดจระเข้เวทแตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ดินโคลนกระเด็นว่อน ศีรษะที่ซ่อนอยู่ในกลีบดอกอ้าปากกว้าง พ่นก้อนกรดสีเขียวข้นคลั่กส่งกลิ่นเหม็นเน่าออกมา
น้ำกรดสาดกระเซ็นใส่หุ่นเชิดนักล่าดินเหนียวที่ขี่อยู่บนหลังจระเข้ กัดกร่อนท่อนบนและศีรษะของมันจนละลายหายไปในพริบตา หากไม่ใช่เพราะผลึกควบคุมอยู่ที่หน้าอก การโจมตีเมื่อครู่คงทำลายหุ่นเชิดตัวนั้นไปถาวรแล้ว
กริมที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดไกลๆ ถึงกับปาดเหงื่อ
‘การต่อสู้ระหว่างผู้ฝึกหัดเวทระดับสูงไม่ใช่สนามเด็กเล่นที่ระดับต้นอย่างเราจะเข้าไปยุ่งได้ง่ายๆ หากเมื่อกี้ขี่หลังจระเข้ออกไปเอง ป่านนี้คงได้ไปทัวร์นรกแล้ว’
แต่หุ่นเชิดจระเข้เวทที่กริมส่งออกไป เพียงแค่ช่วยตรึงร่างของแอนนาไว้เสี้ยววินาที ก็เพียงพอที่จะพลิกกระดานได้แล้ว
ยังไม่ทันที่แอนนาจะดิ้นหลุดจากปากจระเข้ มัจจุราชสีแดงก็มาถึง
ฉึก ฉึก ฉึก…
เสียงเนื้อถูกฉีกกระชากดังติดต่อกัน ร่างของแมรี่พุ่งเข้าประชิดโคน
