แมรี่สามารถแทงผ่านช่องว่างระหว่างเกล็ดเพื่อตัดกระดูกสันหลังส่วนคอได้โดยตรง มาถึงจุดนี้ มนุษย์กิ้งก่าจึงหมดสภาพอย่างสมบูรณ์
“ทำไม? นายยังคิดจะอยู่ดูพวกเราพลอดรักกันต่ออีกเหรอ?”
แมรี่พูดจาหยอกล้อกริมที่เริ่มทำหน้ากระอักกระอ่วน ในขณะที่เธอกำลังเกาะเกี่ยวอยู่บนร่างมนุษย์กิ้งก่า พร้อมค่อยๆ เลื่อนริมฝีปากแดงสดหยาดเยิ้มไปยังลำคออันอ่อนนุ่มของเหยื่อ
โฉมงามกับอสูร! มนุษย์ตัวเขียวปะทะแวมไพร์!
ฉากเด็ดแบบนี้กริมแทบอยากจะตบมือเชียร์ แต่พอนึกถึงฉากสยองขวัญระดับฮาร์ดคอร์ที่กำลังจะตามมา เขาคิดว่าการหลบฉากไปก่อนน่าจะเป็นทางเลือกที่ฉลาดที่สุด แตกต่างจากภาพจำที่แวมไพร์จะฝังเขี้ยวอย่างอ่อนโยน แมรี่ชุดแดงคนนี้ชอบการ “กัดกระชาก” เลือดเนื้อคำโตๆ มากกว่า
ฉากสยองที่มีเลือดสดๆ ผสมเศษหลอดลม หากจ้องดูนานไปกริมเกรงว่าจะหมดความอยากอาหารเอาได้ เขาจึงทำได้เพียงหันหลังเดินจากไปอย่างเสียดาย
เมื่อเดินอ้อมผ่านหินย้อยไปได้ไม่นาน เสียงฉีกกระชากเนื้อที่น่าสยดสยองก็ดังแว่วมาจากด้านหลัง พร้อมกับเสียงครวญครางอย่างโรคจิตของแมรี่ และเสียงร้องโหยหวนแผ่วเบาก่อนสิ้นใจของเจ้าตัวซวย… กริมถึงกับตัวสั่นสะท้าน รีบเร่งฝีเท้าหนีไปให้ไวที่สุด
ผ่านไป
