ังนั้น บนผืนบึงโคลนทรายดูดที่กำลังไหลเวียนอย่างช้าๆ นี้ สิ่งมีชีวิตธาตุดินสองตนจึงเปิดฉากไล่จับกันราวกับหนูหยอกแมว
หุ่นเชิดดินโคลนเลิกใช้หอกดินเสียบแทงที่ไร้ประโยชน์ เปลี่ยนมาเป็นการปล่อยหอกปฐพีทลายรากใส่ใต้ท้องคู่ต่อสู้อย่างต่อเนื่อง โดยเฉลี่ยทุกๆ สิบเอ็ดวินาทีจะปล่อยออกมาได้หนึ่งครั้ง ถึงอย่างไรหอกปฐพีทลายรากก็เป็นเวทโจมตีวงกว้าง (AOE) แม้หุ่นเชิดจะมองไม่เห็นจุดอ่อนที่นุ่มนวลที่สุดตรงท้องจระเข้ และมองไม่เห็นผลลัพธ์ที่ชัดเจน แต่ขอแค่ตำแหน่งไม่คลาดเคลื่อนมากนัก ก็เพียงพอที่จะทำให้มันเจ็บเจียนตายได้แล้ว
พัวพันกันอยู่สิบห้านาที จระเข้ยักษ์บึงมรณะเริ่มจะทนไม่ไหว การเคลื่อนไหวช้าลงกว่าเดิมมาก
โจมตีศัตรูไม่ได้ แถมตัวเองยังต้องเจ็บปวดที่หน้าอกและท้องไม่หยุด วิธีการต่อสู้ที่น่าอึดอัดใจเช่นนี้ทำให้มันโกรธจนแทบคลั่ง แต่สติปัญญาตามธรรมชาติทำให้มันเข้าใจว่า หากยังขืนพัวพันกันต่อไป มันคงต้องตายด้วยน้ำมือของเจ้าตัวเปี๊ยกนี่จริงๆ
จระเข้ยักษ์บึงมรณะเลิกสนใจหุ่นเชิดดินโคลน มันหันตัวกลับอย่างยากลำบาก แล้วตะเกียกตะกายคลานมุ่งหน้าไปยังบึงน้ำที่อยู่ไกลออกไป
แต่การกระทำของมันถูกกริมอ่านขาดหมดแล้ว เมื่อมันหันตัวกลับมาอย่างทุลักทุเล ก็พบว่ามีมนุษย์อีกคนที่สวมชุดคลุมสีดำยืนขวางทางกลับบ้านของมันอยู่ และในมือของมนุษย์ผู้นั้น… กำลังกำเครื่องประดับรูปร่างแมงมุมอันแปลกประหลาดไว้แน่น
ด้วยประสาทสัมผัสการดมกลิ่นท
