เมื่อความสงบสุขหวนคืนสู่สนามรบอีกครั้ง ทั่วทั้งบริเวณก็หลงเหลือเพียงซากศพไหม้เกรียมเป็นตอตะโก ร่างของคนสามคน และเนินดินนูนใหม่ที่ไม่สะดุดตาอีกหนึ่งกอง บนกิ่งก้านของต้นไม้ผีสิงที่ยืนต้นเอียงกระเท่เร่ห่างออกไปไม่ไกลอีกากินซากดวงตาสีแดงฉานตัวหนึ่งส่งเสียงร้อง “ก๊า” เบาๆ ก่อนจะกางปีกเตรียมโผบินหนีขึ้นสู่ท้องฟ้า
ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง…
มือเรียวงามขาวผ่องดุจหิมะข้างหนึ่งก็พุ่งวูบออกมาจากความว่างเปล่า คว้าหมับเข้าที่ลำคอของอีกากินซากได้อย่างแม่นยำ โดยไม่เปิดโอกาสให้สัตว์เดรัจฉานขนแบนราบตัวนี้ได้ดิ้นรน มือคู่นั้นออกแรงบีบเพียงครั้งเดียว มอนสเตอร์ฉายานักทำความสะอาดแห่งบึงมรณะก็ร่างระเบิดแหลกคามือ
รอจนกระทั่งเลือดเสียจากการระเบิดสาดกระเซ็นไปทั่วชั้นบรรยากาศ เรือนร่างเย้ายวนที่มีส่วนเว้าส่วนโค้งงดงามของแมรี่ชุดแดงถึงค่อยๆ ปรากฏกายออกมาบนกิ่งไม้แห้ง
เธอยืนหยัดอย่างแผ่วเบาบนกิ่งไม้ผีสิงที่แห้งเหี่ยวราวโครงกระดูก ดวงตาคู่สวยจ้องมองไปยังทิศทางที่กริมหายตัวไปอย่างเงียบงัน รอยยิ้มที่ยากจะคาดเดาความหมายปรากฏขึ้นที่มุมปาก ก่อนที่ร่างระหงนั้นจะวูบหายไปจากที่เดิมอย่างไร้ร่องรอยในชั่วพริบตา
…
แม้กริมจะมั่นใจในความฉลาดเฉลียวของตน แต่เขาก็ยังประเมินความซับซ้อนของโลกเวทมนตร์ต่ำเกินไป ในบึงมหาเวทอาถรรพ์แห่งนี้ ไม่มีสถานที่ใดปลอดภัยหรือเป็นความลับอย่างแท้จริง อีกากินซากที่กระจายตัวอยู่ทั่วบึง แท้จริงแล้วค
