กลัว ค่อยๆ ขยับเท้าก้าวเข้าไปในสนามรบทีละก้าว
“นี่… เธอยังมีชีวิตอยู่ไหม?” เสียงของกริมสั่นเครือเล็กน้อย
ร่างมนุษย์เลือดสั่นสะท้าน ดวงตาสีแดงฉานหันขวับกลับมามองที่กริม ประกายสีแดงที่วูบวาบภายในดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความกระหายหิวที่ไม่อาจปิดบัง
“เลือด… ฉันต้องการเลือด… เอาเลือดมาให้ฉันเร็วเข้า…” เสียงของมนุษย์เลือดแหบพร่าและต่ำเตี้ย หากไม่ตั้งใจฟัง แทบจะจับใจความไม่ได้
เพียงแค่แรงสั่นสะเทือนเบาๆ จากการขยับปากพูด กล้ามเนื้อบนใบหน้าที่มีแต่บาดแผลเหวอะหวะก็ฉีกขาดซ้ำอีกครั้ง น้ำพุเลือดพุ่งกระฉูดออกมาไม่หยุด
“คงไม่ได้จะดูดเลือดฉันหรอกนะ!” สีหน้าของกริมซีดเผือดลงทันที
ดูจากสภาพความยับเยินของแมรี่ในครั้งนี้ เกรงว่าต่อให้สูบเลือดเขาจนตัวแห้ง ก็ยังไม่แน่ว่าจะทำให้เธอฟื้นตัวได้!
ก่อนที่แมรี่จะอดรนทนไม่ไหวและกระโจนเข้าขย้ำคอเขา กริมก็นึกขึ้นได้ เขารีบล้วงถุงเลือดแปดถุงที่มีลักษณะเหมือนลูกปัดสีแดงสดออกมาจากกระเป๋าคาดเอวรวดเดียว ถุงเลือดเหล่านี้ล้วนเป็นของสงครามที่เขายึดมาได้จากรังของแม่เฒ่าปีศาจ
แมรี่คว้าถุงเลือดไป แล้วกลืนลงคออย่างบ้าคลั่ง ความน่าสะพรึงกลัวของเผ่าพันธุ์โบราณอย่างผีดูดเลือดก็เผยออกมาให้เห็นเป็นประจักษ์ บาดแผลฉกรรจ์ที่ปกคลุมทั่วร่างกายเมื่อครู่ กลับกำลังหดตัวและสมานเข้าหากันด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า กระบวนการทั้งหมดช่างมหัศจรรย์จนกริมแทบไม่อยากเชื่อสายตา
วินาทีที่แล้ว
