ห้กระเด็นปลิวได้ด้วยหมัดเดียว
และในขณะที่กริมกำลังจมดิ่งอยู่ในโลกแห่งข้อมูล แมรี่ก็ได้สวมชุดกระโปรงผ้าโปร่งสีแดงสดที่งดงามของเธออีกครั้ง กระบวนการสวมใส่นั้นช่างแปลกประหลาดจนน่าทึ่ง เพียงแค่เธอดีดนิ้ว ของเหลวเลือดที่กองอยู่ใต้เท้าและยังไม่แข็งตัวดี ก็เลื้อยขึ้นมาพันรอบกายเธอราวกับงูน้อยที่คล่องแคล่ว พริบตาเดียวพวกมันก็แปรเปลี่ยนเป็นชุดกระโปรงสีเพลิงที่ประณีตงดงาม
ตุ้บ…
วัตถุทรงกลมกลิ้งหลุนๆ เข้ามาในอ้อมกอดของกริม
กริมที่สะดุ้งตื่นจากภวังค์ก้มลงมอง ถึงกับมือสั่นด้วยความตกใจเมื่อเห็นใบหน้าที่บิดเบี้ยวอัปลักษณ์น่ากลัว เกือบจะเผลอโยนทิ้งไป ทันใดนั้นเขาถึงได้เข้าใจว่า มันคือศีรษะของซิมบ้า
“นังเด็กนั่นหนีไปได้ไว แต่ทำเจ้านี่หล่นไว้ ก็เอาหัวมันชดเชยค่าถุงเลือดเมื่อกี้ของนายไปแล้วกัน!” แมรี่เบ้ปากพูดอย่างไม่ยี่หระ
“เธอ… เมื่อกี้เธอเจ็บหนักขนาดนั้น ได้ของที่อยากได้มาหรือยัง?” กริมพอนึกถึงสภาพมนุษย์เลือดเมื่อครู่ก็ยังรู้สึกหวาดผวา อดไม่ได้ที่จะถามเสียงเบา
“คิกคิกคิก…” พอพูดถึงเรื่องนี้ แมรี่ก็ระเบิดเสียงหัวเราะแหลมสูงด้วยความลำพองใจ ราวกับเด็กที่เพิ่งแอบขโมยขนมกินได้สำเร็จ “ที่ฉันดูดมาได้น่ะ คือโลหิตแก่นแท้ของนังเด็กนั่นเชียวนะ ถ้าไม่พักฟื้นสักสองสามเดือน อย่าหวังว่ามันจะฟื้นตัวกลับมาซ่าได้อีก! แถมฉันยังรู้สึกได้ด้วยว่า เลือดของนังเด็กนั่นช่วยให้ฉันพัฒนาขึ้นได้ไม่น้อยเลย… ฮ่าฮ่า…”
สีหน้าของกร
