จะต้องเอามาให้ได้!”
เมื่อมองดูใบหน้าเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยขนปุกปุยหลังการแปลงร่างของแมรี่ ซึ่งกำลังแสดงสีหน้า “ข่มขู่” อย่างจริงจัง กริมได้แต่พยักหน้าตอบรับด้วยสีหน้าตายด้าน
“วางใจเถอะ ถ้าเธอคิดจะฆ่านายจริงๆ ฉันจะหาทางปกป้องนายเอง!”
เมื่อได้ยินเสียงกระซิบที่แผ่วเบาราวกับเสียงยุงบินของแมรี่ในอกเสื้อ กริมก็ฝืนทำใจให้สบายขึ้นมาได้บ้าง และหันมาครุ่นคิดว่าจะทำอย่างไรถึงจะหาตัวอลิซให้เจอโดยไม่ให้อีกฝ่ายรู้ตัว อย่างไรก็ตาม ทันทีที่เขาหันหลังกลับ รูม่านตาก็ต้องหดตัวลงอย่างฉับพลัน ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึงระคนหวาดกลัวถึงขีดสุด
เงาร่างที่เลือนรางและดูคล้ายภาพมายาร่างหนึ่งกำลังค่อยๆ ก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ ห่างจากด้านหลังของเขาไปเพียงสิบเมตร เมื่อพิจารณาจากส่วนสูงและความอ้วนผอม… นั่นคือแม่หนูน้อยโลลิต้าผู้น่าสะพรึงกลัว อลิซนั่นเอง
“อลิซ!” วินาทีนี้กริมรู้สึกคอแห้งผากจนแทบจะหายใจไม่ออก
ยัยเด็กนรกนี่ตามรังควานไม่เลิกราจริงๆ เขาอุตส่าห์หนีหัวซุกหัวซุนมาตลอดทาง เธอก็ยังตามล่ามาตลอดทาง เมื่อครู่ก็เพิ่งจะถูกพวกแม่เฒ่าปีศาจบีบให้ต้องใช้วิชามิติวงกว้างเป็นครั้งที่สอง แทนที่จะรู้จักหาที่เงียบๆ เพื่อพักฟื้นพลัง กลับยังกล้าตามล่ามาอย่างอุกอาจ ช่างไม่รู้จักคำว่าตายสะกดอย่างไรจริงๆ!
หลังจากหายตกใจ กริมก็ตระหนักได้ทันทีว่าเขาควรจะหนี แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้ก้าวเท้า เสียงของเด็กหญิงที่เย็นยะเยือกจับใจก็ดังขึ้น
“
