หารรับจ้างที่อยู่ใกล้ที่สุด
“กรี๊ซซซซซ!!”
เสียงร้องแหลมสูงบาดแก้วหูนี้ สำหรับคนอื่นอาจเป็นแค่เสียงน่ารำคาญ แต่สำหรับทหารรับจ้างผู้ถือโล่ใหญ่คนนั้น มันคือหายนะ
ชายร่างกำยำโยนโล่ทิ้งทันที สองมือยกขึ้นปิดหูแน่น ตะโกนร้องด้วยความหวาดกลัวสุดขีด “ช่วยด้วย… ช่วยข้าด้วย… ข้ามองไม่เห็นอะไรเลย…!”
พร้อมกับเสียงร้อง เลือดสดๆ สองสายไหลรินออกมาจากดวงตาที่ปิดสนิทของเขา ภาพที่เห็นชวนให้ขนลุกขนพองด้วยความสยดสยอง
สวบสาบ!
เสียงเคลื่อนไหวในพงหญ้าดังขึ้นถี่รัว อสูรทารกวิปลาสอีกสองตัวโผล่ออกมา ใบหน้ากลมเกลี้ยงอัปลักษณ์แสยะยิ้มอำมหิต อ้าปากที่แห้งเหี่ยวส่งเสียงร้องแหลมใส่ทหารรับจ้างที่ตาบอดคนนั้นซ้ำอีก
ตาบอด… คุ้มคลั่ง… สับสน!
แม้แต่ผู้ฝึกหัดเวทอย่างเป็นทางการยังยากที่จะต้านทานคำสาปซ้อนทับขนาดนี้ นับประสาอะไรกับมนุษย์ธรรมดา ยังไม่ทันที่เพื่อนร่วมทีมจะทันได้ทุบเขาให้สลบ เขาก็วิ่งชนทุกอย่างที่ขวางหน้าอย่างบ้าคลั่ง โซซัดโซเซเตลิดออกจากแนวป้องกันโล่ไป
“ไม่นะ… บาซาร์ กลับมาเดี๋ยวนี้!”
ชายวัยกลางคนที่ดูเหมือนหัวหน้าทีมตะโกนเรียกสุดเสียง แต่ทว่าสายเกินไปเสียแล้ว หากมองจากมุมสูง จะเห็นแนวหญ้าที่ล้มลงเป็นทางยาวพุ่งตรงไปยังทหารรับจ้างผู้โชคร้ายที่กำลังวิ่งหนีตายอย่างไร้ทิศทาง
“บาซาร์!” ชายร่างยักษ์หน้าตาเหี้ยมเกรียมโยนโล่ทิ้ง คว้าขวานศึกเตรียมพุ่งออกไปช่วย แต่ถูกหัวหน้าทีมดึงตัวไว้แน่น
“อย่าไป ทัค! มันสายไปแล้ว…”
