หลังจากประกาศการกลับมาของตนเองต่อหน้าทุกคนด้วยท่วงท่าราชินีผู้หยิ่งทะนง แมรี่ก็ยื่นมือเรียวงามออกไปคว้าคอเสื้อของกริม แล้วกระชากเขาเข้ามาตรงหน้า
“นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป หมอนี่คือคนในปกครองของฉัน ใครที่กล้าสร้างความลำบากใจให้เขา ก็เท่ากับประกาศตัวเป็นศัตรูกับฉัน!”
สิ้นคำประกาศ เธอก็สะบัดมือปล่อยกริม แล้วตวาดกรงเล็บวาดผ่านความว่างเปล่าในแนวขวางด้วยความเร็วสูง กรงเล็บที่แหลมคมถึงขีดสุดฝากรอยขีดข่วนสีขาวจางๆ ห้าสาย เอาไว้กลางอากาศ รอยแยกนั้นค้างอยู่ชั่วครู่ก่อนจะค่อยๆ เลือนหายไป พร้อมกับเสียงแหวกอากาศที่แหลมคมบาดหู หวีด! ดังตามหลังมาให้ทุกคนได้ยิน
อึก… ช่างเป็นความว่องไวที่วิปริตผิดมนุษย์! และเป็นพลังทำลายล้างที่น่าสยดสยอง!
ด้วยความเร็วระดับนี้ หากเธอคิดจะลงมือสังหารใคร ผู้คนในที่แห่งนี้จะมีสักกี่คนที่สามารถร่ายเวทมนตร์ป้องกันได้ทันท่วงทีก่อนที่กรงเล็บมรณะจะมาถึงตัว?
เมื่อประเมินความรุนแรงจากการ ‘สะบัดมือเล่นๆ’ ของแมรี่ชุดแดง สีหน้าของทุกคนในโรงอาหารต่างก็ซีดเผือดลงทันตา
กริมได้แต่ยิ้มขื่นพลางยืนตัวแข็งทื่อ นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกปวดขมับตึบๆ กับ “ความโชคดี” ของตัวเอง
ตัวเขาที่ยึดถือคติทำตัวให้ต่ำเตี้ยเรี่ยดินดุจฝุ่นผงมาโดยตลอด ในที่สุดก็ถูกมือดีดึงกระชากเข้าสู่วังวนพายุแห่งความขัดแย้งระหว่างเหล่าผู้ฝึกหัดเวทระดับหัวกะทิจนได้ แม้แม่นางแมรี่ชุดแดงคนนี้จะมีเจตนาปกป้องที่ชัดเจน แต่ล
