ไปไกลกว่าสิบเมตร ตกลงกระแทกพื้นดัง ตุ้บ! ร้องโอดโอยอยู่นานก็ยังลุกไม่ขึ้น
สีหน้าของกริมเปลี่ยนไปทันที แอมไม่ใช่คนตัวเล็กๆ เขามีน้ำหนักตัวของผู้ชายเต็มวัยที่ไม่น้อยเลย แต่แมรี่กลับโยนเขาออกไปได้ง่ายดายราวกับโยนตุ๊กตานุ่น ไม่ต้องสงสัยเลยว่าค่าพละกำลังของเธอต้องแตะระดับ 10 แต้ม เป็นอย่างน้อย
บวกกับท่าทางที่ดูคล่องแคล่วว่องไวนั่น ค่าความว่องไวก็คงไม่ธรรมดา หากรวมกับความสามารถในการดูดเลือดฟื้นฟูที่น่าสยดสยองนั่น… เกรงว่าต่อให้หนึ่งในสามผู้แข็งแกร่งมาเอง ก็ยังไม่แน่ว่าจะเอาเธอลง
เดี๋ยวนะ… เธอถูกท่านจอมเวทจับตัวไปแล้วไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงกลับมาได้อย่างปลอดภัยครบสามสิบสอง? เธอ…
“ตามฉันมา!”
ขณะที่สมองของกริมกำลังหมุนจี๋ แมรี่ก็ยื่นมือขาวผ่องมาคว้าคอเสื้อเขาหมับ หันหลังเดินก้าวยาวๆ ลากเขาไปทันที กริมอยากจะสะบัดหนี แต่แรงมหาศาลนั่นทำให้เขาขยับไม่ได้เลย ปีนี้กริมอายุสิบห้าปี แม้จะตัวสูงกว่าแมรี่ไปครึ่งหัวแล้ว แต่เพื่อไม่ให้ถูกลากถูไปกับพื้นเหมือนกระสอบทราย เขาจำต้องซอยเท้าถี่ๆ เดินตามหลังเธอไปอย่างทุลักทุเล โดยไม่รู้เลยว่าวันนี้แม่คุณจะมาไม้ไหนกันแน่
……
โรงอาหารรวม
เวลานี้เป็นมื้อเย็น ผู้ฝึกหัดเวทส่วนใหญ่มารวมตัวกันที่นี่ นั่งล้อมวงกินข้าวพลางจับกลุ่มคุยโวสัพเพเหระ จากตำแหน่งที่นั่งและวงสนทนา ก็พอจะดูออกว่ากลุ่มไหนมีอิทธิพลแค่ไหนในหอคอยแห่งนี้ เพราะหมาป่าเดียวดายแบบกริมนั้นมีน้อยเหลือเกิน ผู้ฝึก
