ช็ดหน้าสีขาวและกระจกบานเล็กออกมาเช็ดมุมปากเบาๆ ด้วยท่าทางเรียบร้อยราวกุลสตรี
และรูเลือดที่หน้าท้องของเธอนั้น… กลับสมานตัวเข้าหากันอย่างรวดเร็วด้วยพลังลึกลับบางอย่าง เพียงพริบตาเดียว ผิวพรรณตรงจุดนั้นก็กลับมาเนียนเรียบขาวผ่องดั่งหิมะ ไร้ซึ่งรอยขีดข่วน
ความสามารถในการฟื้นฟูที่น่ากลัวขนาดนี้! หรือว่า… หรือว่าเธอคือเผ่าพันธุ์แห่งรัตติกาลในตำนาน…ผีดูดเลือด?
ผ่านรอยแยกประตูเล็กๆ กริมเก็บภาพเหตุการณ์ทั้งหมดไว้ในสายตา เขาไม่รู้ว่าเพื่อนข้างห้องที่ควรจะตายเพราะมลพิษเวทมนตร์ กลายสภาพเป็นผีดูดเลือดได้อย่างไร
แต่สำหรับการตายของหัวหน้าผู้ฝึกหัดแองก์โซ… เขากลับรู้สึกสะใจอย่างบอกไม่ถูก
เล่นกันถึงตายขนาดนี้ ท่านจอมเวทเจ้าของหอคอยต่อให้ความรู้สึกช้าแค่ไหน ก็คงนั่งไม่ติดแล้วกระมัง!
กริมที่เฝ้าดูอยู่บนภูอย่างเงียบๆ อดไม่ได้ที่จะคาดเดาว่า ละครฉากนี้จะจบลงแบบไหนกันแน่!
