งตัวลงนอนหลับให้เต็มอิ่ม ปล่อยให้กลไกธรรมชาติฟื้นฟูพลังจิตวิญญาณกลับคืนมาอย่างช้าๆ
ชิปชีวภาพอัจฉริยะ นั้นเป็นเครื่องมือโกงที่ทรงพลังก็จริง แต่เชื้อเพลิงที่มันใช้ขับเคลื่อนก็คือพลังจิตวิญญาณของกริมนั่นเอง ทันทีที่สัมผัสได้ว่าร่างกายเริ่มประท้วง กริมจึงรีบตะเกียกตะกายปีนขึ้นเตียง แล้วทิ้งตัวลงสลบไสลไปในพริบตา
ความมืดมิดแห่งรัตติกาลเข้าปกคลุมอย่างรวดเร็ว…
เมื่อดวงจันทร์กลมโตลอยเด่นขึ้นท่ามกลางเมฆหมอกสลัว แสงเทียนภายในหอคอยก็ทยอยดับลงทีละดวง หอคอยจอมเวทเสียดฟ้า แห่งบึงมรณะที่เดิมทีก็เงียบเชียบอยู่แล้ว ยิ่งดูวังเวงและไร้ชีวิตชีวายิ่งกว่าเดิม
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่… เงาดำร่างสูงโปร่งรูปร่างผิดมนุษย์ร่างหนึ่ง ได้ปรากฏตัวขึ้นเงียบๆ ที่ข้างเตียงของกริม มันก้มตัวลงเล็กน้อย จ้องมองร่างที่หลับสนิทอย่างเงียบงัน
เนื่องจากสูญเสียพลังจิตวิญญาณมากเกินไป การนอนหลับของกริมจึงเต็มไปด้วยความกระสับกระส่าย คิ้วของเขาขมวดมุ่น สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความทรมานแม้ในยามฝัน
เงาทมิฬยืนหันหลังให้แสงจันทร์ ร่างกายจมดิ่งอยู่ในความมืดจนมองไม่เห็นรายละเอียด ทว่าดวงตาสีแดงฉานดั่งโลหิตคู่หนึ่งกลับส่องประกายวาวโรจน์ น่าสะพรึงกลัวจนผู้พบเห็นต้องขวัญผวา
“เลือด… เลือด… ข้าต้องการเลือด…”
เงาทมิฬยื่นมือทั้งสองที่สั่นระริกออกมา หมายจะบีบคอกริมให้แหลกคามือ แต่แล้วจู่ๆ ก็ชะงักและหดมือกลับไปอย่างรวดเร็ว ราวกับว่าภายในจิตใจของมันกำล
