ล่อยให้พวกมันเชือดเฉือนตามใจชอบ
การเดินอยู่ท่ามกลางฝูงคนบ้าเช่นนี้ จำเป็นต้องมีจิตใจและเจตจำนงที่แข็งแกร่งแน่วแน่เหนือมนุษย์จริงๆ ไม่เช่นนั้นเพียงชั่วจิบน้ำชา ก็อาจถูกพวกมันเลาะหนังเลาะกระดูก แม้แต่วิญญาณก็ต้องตกไปอยู่ในกำมือพวกมัน กลายเป็นหนึ่งในวิญญาณหลงทางมากมายในสวนเสียงกระซิบแห่งนี้
สัตว์อสูรชนิดพิเศษเหล่านี้ล้วนมีอาณาเขตเป็นของตัวเอง ไม่รุกล้ำข้ามแดนกันง่ายๆ ไม่เช่นนั้นสงครามระหว่างสัตว์ประหลาดด้วยกันคงระเบิดขึ้นไม่เว้นวัน
กริมรีบเดินไปบนทางเดินเล็กๆ ภายในสวนดอกไม้และพงหญ้าที่รกร้างวังเวงรอบด้าน บรรยากาศเต็มไปด้วยเสียงแปลกประหลาดดังซุบซิบอยู่ทั่ว เขาไม่กล้าหยุดพักที่นี่ ทำได้เพียงใช้มือกุมเครื่องรางที่หน้าอกไว้แน่น ก้มหน้าก้มตาเดินจ้ำไปข้างหน้าอย่างเดียว
ในที่สุด ก่อนที่เสียงร้องไห้ของทารกอันแหลมเล็กบาดหูจะดังระงมเต็มสองหู กริมก็ได้พุ่งตัวออกจากสวนเสียงกระซิบ เลี้ยวเข้าสู่เส้นทางเล็กๆ อีกสายหนึ่งสำเร็จ
ในฐานะที่เป็นภารกิจประจำวันของศิษย์ลาดตระเวน การตรวจสอบความเคลื่อนไหวของสัตว์อสูรรอบหอคอยทุกๆ เจ็ดวัน และเก็บเกี่ยววัตถุดิบยาเวทบ้างตามสมควร นี่แทบจะเป็นเนื้อหาทั้งหมดในการเดินทางครั้งนี้ของกริม
พื้นที่ที่เขากำลังลาดตระเวนอยู่นี้ ความจริงแล้วยังคงเป็นเขตชั้นในของบึงเวทมนตรา ผู้บุกรุกภายนอกที่สามารถฝ่าเข้ามาถึงที่นี่ได้นั้นมีน้อยยิ่งกว่าน้อย เพราะสัตว์อสูรที่เหล่าจอมเวทเพาะเลี้ย
