เผลอๆ กริมยังไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าสัตว์ประหลาดระดับนั้นจะจับสัมผัสการมีอยู่ของชิปได้ไหม ดังนั้นในหอคอยจอมเวทเสียดฟ้าแห่งนี้ เขาต้องระวังเรื่องการใช้ชิปให้มากถึงมากที่สุด
ทางเดินหินกรวดตรงหน้าทอดตัวคดเคี้ยวหายไปในสายหมอก สองข้างทางเต็มไปด้วยพืชประหลาดรูปทรงพิสดาร ลำต้นทรงกรวยสั้นป้อม ใบไม้ที่ม้วนหุบเข้าหากัน เถาวัลย์ที่ห้อยระย้าลงมา ดอกไม้ลึกลับสีสดหยดย้อยขนาดเท่าอ่างน้ำ และบ่อโคลนเหม็นเน่าที่ชื้นแฉะ…
ฉากเหล่านี้ดูเผินๆ เหมือนจะธรรมดาสามัญ แต่กริมรู้ดีว่า เขาห้ามก้าวเท้าออกนอกทางเดินหินกรวดแม้แต่ครึ่งก้าว!
พืชและสัตว์ที่เอาชีวิตรอดในบึงมหาเวทอาถรรพ์ได้ แทบไม่มีตัวไหนเชื่องหรือเป็นมิตร ทุกตัวล้วนเป็นมอนสเตอร์กระหายเลือดที่กินคนไม่คายกระดูก
ต้นไม้เตี้ยๆ ที่ดูสงบเสงี่ยมนั่นคือพฤกษาสังหารที่น่าสะพรึงกลัว ทันทีที่คุณเผลอเข้าใกล้ ใบไม้ที่ม้วนตัวอยู่จะกางออกฉับพลันแล้วโอบรัดคุณไว้ในอ้อมกอดมรณะ จังหวะนั้นเถาวัลย์มารโลหิตที่ห้อยระย้าตามตัวมันจะเลื้อยเข้ามาพันธนาการ แทงหนามแหลมนับไม่ถ้วนเข้าสู่ร่างกาย ให้คุณได้ลิ้มรสชีวิตที่ค่อยๆ เลือนหายไปพร้อมกับเลือดที่ถูกสูบออกทีละหยด… ทีละหยด
พอเลือดถูกดูดจนเกลี้ยงซาก หนังหุ้มกระดูกที่เหลือก็จะกลายเป็นปุ๋ยชั้นดีของพฤกษาสังหาร ถ้าโชคดีลองขุดดินสีดำอมแดงใต้ต้นมันดู จะต้องเจอกองกระดูกขาวโพลนอัดแน่นยั้วเยี้ย มีทั้งกระดูกคน กระดูกสัตว์ นี่คือหลักฐานการมีอยู่เพี
