์ จะได้แสดงความสามารถพิเศษของเขาได้อย่างเต็มที่!”
โจวรุ่ยเสวียพยักหน้าพลางกล่าวว่า
“ใช่ครับพี่ชาย เขาเหมาะที่จะเป็นนักวิทยาศาสตร์!”
“แล้วเธอล่ะ เอมอน?”
“ท่านอาจารย์ใหญ่ ผมฝึกฝนมาถึงระดับกลางของชั้นที่สองแล้ว แต่ว่า… แต่ว่าผมชอบเวทมนตร์มากกว่า หวังว่าท่านอาจารย์ใหญ่จะแนะนำผมไปฝึกเวทมนตร์กับองค์หญิงอวี่หลานด้วยครับ!”
ตอนนี้เอมอนยืนอยู่ข้าง ๆ หลินหลิง ลั่วโหวเห็นมือของทั้งสองคนเกี่ยวกันเล็กน้อยโดยไม่ตั้งใจ
“ได้เลย!”
เขาหัวเราะพลางตอบ
จากนั้นก็ถามต่อว่า
“แล้วพวกนายล่ะ? อามันลี่ชี อ้อ แล้วก็นายด้วย อันซีเต๋อ?”
อามันลี่ฉือรีบตอบก่อนว่า
“ท่านอาจารย์ใหญ่ ผม… ผมต้องขอโทษด้วยจริง ๆ ผมฝึกฝนได้แค่ถึงจุดสูงสุดของชั้นที่หนึ่งเท่านั้น ผม… ผมคิดว่า ผมน่าจะเหมาะกับการเป็นพ่อค้ามากกว่า!”
ทุกคนต่างหัวเราะชอบใจ
โจวรุ่ยเสวียพูดว่า
“พี่ เขาเป็นคนที่มีหัวการค้าขายที่สุดในบรรดานักเรียน 10 คนนั้น และยังเปิดร้านขายอุปกรณ์ขนาดไม่เล็กที่นั่นด้วย การค้าขายของเขาไม่เลวเลยนะ!”
ลั่วโหวพยักหน้า
“งั้นก็ได้ แต่อาจารย์ใหญ่ไม่ได้ตั้งใจจะให้คุณไปทำการค้าด้วยตัวเอง ต่อไปคุณมาช่วยสำนักเทียนหยุนทำการค้าดีไหม?”
อามันลี่ชีที่อายุ 18 ปีแล้ว เข้าใจในสิ่งที่ควรเข้าใจ และรู้ดีว่าการพึ่งพาผู้ใหญ่นั้นเป็นเรื่องดี รีบกล่าวว่า
“ท่านอาจารย์ใหญ่ อามานลีฉือจะทำตามคำสั่งของท่าน”
จากนั้น อันซีเต๋อก็พูดว่า
“ท่านอาจารย์ใหญ่ ผมได้บรรลุถึงร
