่า?”
“ที่รัก มาสิ แต่คุณก็ไม่ยอมให้น้ำค้างจริง ๆ กับฉันเลย ไม่งั้นก็คงมีลูกน้อยลั่วโหวหลายคนแล้ว ตอนนี้ลูกน้อยเทียนเจ๋อออกมาแล้วนะ!”
เทียนหมิงหมิงพูดเสียงหวานอ่อย
ลั่วโหวหัวเราะพลางถามว่า
“จะให้มีลูกยังไงดีล่ะ? จะให้ยัดเข้าไปในท้องเธอเลยไหม?”
คุณหนูถังพูดเสียงอ้อนไม่หยุด
“ไม่เอา ตอนนี้ท้องของเทียนเจ๋อไม่ว่าง ท้องของเทียนเจ๋อชอบกินแต่เนื้อของสามีเท่านั้น!”
ลั่วโหวดึงร่างบอบบางของเธอลงมา ตบก้นเธอเบา ๆ พลางพูดว่า
“ต่อไปเก็บเมล็ดพันธุ์ไว้ทุกเดือน รอผ่านไปหลายปี สามีจะให้เธอคลอดเทียนเจ๋อน้อยออกมาหลายหมื่นคน ร่างกายแบบเธอ คงจะมีประจำเดือนไปอีกหลายพันปี”
คุณหนูถังพูดเสียงอ้อน
“ไม่เอานะ มีเยอะขนาดนั้น คุณก็จำชื่อพวกเขาไม่ได้หรอก มีแค่สองคนก็พอแล้ว!”
ลั่วโหวเร่งจังหวะเร็วขึ้น พลางเอ่ยว่า
“ที่รักเทียนเจ๋อรัดแน่นจนผมรู้สึกดีจริง ๆ !”
…
วันรุ่งขึ้นหลังจากออกจากบ้านของคุณหนูถังลั่วโหวก็ไปพบกับคุณเอาดิน เพื่อสอบถามเรื่องโลหะเหลว
ได้ยินเขาพูดว่า
“อ้อ คุณตั้งใจจะซื้ออุปกรณ์ป้องกันที่ทำจากโลหะเหลวสินะ?”
ลั่วโหวพยักหน้า
“สิ่งมีชีวิตต่างดาวได้มาถึงโลกอย่างมากมายแล้ว ประชาชนทั่วไปอาจรู้สึกไม่ปลอดภัย ดังนั้นธุรกิจอุปกรณ์ป้องกันจึงไปได้ดี นอกจากนี้ ในฐานะพ่อค้า ฉันก็ควรปกป้องบุคคลทั่วไปด้วย”
โอดินหยิบโลหะเหลวออกมาก้อนหนึ่ง มันเป็นโลหะเหลวที่ดูคล้ายอลูมิเนียมที่อ่อนตัว จากนั้นลั่วโหวก็เห็นโล่เล็ก ๆ สีเงิ
