นึ่งบุกเข้าสมองของมนุษย์ ใช้จิตสำนึกของพวกเขาครอบครองสมองของเรา และควบคุมร่างกายของเราได้”
นาย D ถึงกับตะลึงถามว่า
“น่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ?”
ท่านอาจารย์ถังกล่าวว่า
“ผมเชื่อในสิ่งที่ลั่วโหวพูด!”
ลั่วโหวพยักหน้าพลางกล่าวว่า
“ผมกังวลมาก แต่ก็ไม่กังวลไปพร้อมกัน สิ่งที่กังวลคือสิ่งมีชีวิตชั่วร้ายพวกนี้ฉลาดเกินไป ส่วนที่ไม่กังวลคือพวกเรามีผลึกสมองแล้ว แต่ปัญหาคือผลึกสมองไม่ใช่สิ่งวิเศษที่ทำได้ทุกอย่าง จักรวาลนี้ต้องการการป้องกันที่ครอบคลุม ดังนั้น ถ้ามีสิ่งมีชีวิตชั่วร้ายที่แข็งแกร่งกว่ามา ผลึกสมองที่พวกเรามีอยู่ตอนนี้ก็จะไม่เพียงพอ”
“สิ่งมีชีวิตชั่วร้ายพวกนี้ไม่กล้าบุกรุกเข้าไปในตัวบุคคลสาธารณะที่สำคัญ และก็จะไม่บุกรุกชาวนาในชนบทด้วย ทำไมถึงพูดแบบนี้? เพราะบุคคลสาธารณะที่สำคัญปรากฏตัวต่อสาธารณะบ่อยเกินไป ถ้าพวกมันบุกรุกคนประเภทนี้ก็จะถูกจับได้ง่าย แล้วทำไมถึงไม่บุกรุกชาวนา? เพราะสถานะของชาวนานั้นต่ำต้อยเกินไป แล้วอย่างนี้พวกมันจะบุกรุกใครล่ะ?”
เมื่อเห็นทั้งสองคนกำลังตั้งใจฟัง ลั่วโหวจึงกล่าวว่า
“พวกมันจะบุกรุกเข้าไปในร่างของผู้ฝึกวิชาที่เพิ่งเริ่มต้น รวมถึงนักบวช และคนที่ไม่ค่อยปรากฏตัวต่อสาธารณะแต่มีอำนาจมากอย่างเช่นพวกคุณทั้งสองคนนี่แหละ สิ่งมีชีวิตชั่วร้ายพวกนี้ชอบบุกรุกมาก แต่กลับกันประธานาธิบดีสหพันธรัฐที่ต้องปรากฏตัวในข่าวทุกวันกลับปลอดภัยกว่า!”
ท่านหัวหน้าถังและนาย D ต่างยิ้มขื่น
