ลั่วโหวไม่สนใจว่าซิงเฉินจะกำจัดร่องรอยพลังดั้งเดิมของพวกแม่มดปีศาจได้อย่างไร
ในตอนนั้น จางถงที่นอนอยู่บนพื้นก็ฟื้นขึ้นมา!
เธอกรีดร้องออกมาทันที!
ลั่วโหวประคองและโอบกอดเธอไว้
หลังจากเสียงกรีดร้องแหลมสูง จางถงมองดูลั่วโหวด้วยท่าทางสั่นเทาเล็กน้อย พูดว่า
“ขอบคุณ ขอบคุณนะลั่วโหวถึงแม้ว่าฉันจะควบคุมร่างกายตัวเองไม่ได้ แต่ฉันรู้ทุกอย่างที่เกิดขึ้นภายนอก ขอบคุณที่ช่วยฉันไว้”
ลั่วโหวยิ้มน้อย ๆ เตรียมจะปล่อยเธอ แต่แล้วเห็นว่าหญิงสาวร่างกายอ่อนระทวย เกือบจะล้มลง มือประหลาดข้างหนึ่งของลั่วโหวจึงคว้าไปที่หน้าอกของเธอโดยตรง และจับแน่นมากจนเรียกได้ว่าเป็นการกำแน่นเพื่อพยุงเธอไว้
จางถงร้องครางออกมาด้วยความเจ็บปวด
“เจ็บ!”
ลั่วโหวรู้สึกกระอักกระอ่วนใจ!
เขารู้ดีว่าเธอต้องเจ็บแน่ ๆ เมื่อครู่เขาทำแรงเกินไปจริง ๆ !
ดังนั้นเขาจึงปล่อยมือออกแล้วพูดอย่างเก้อเขิน
“ผลไม้น้อย ช่วยรักษาร่างกายของเธอหน่อย”
แสงสว่างจากผลไม้เล็ก ๆ ส่องไปยังร่างของหญิงสาว เธอรู้สึกคัน ๆ ที่หน้าอกซึ่งเมื่อครู่อาจจะช้ำไปแล้ว แต่ครู่ต่อมาความเจ็บปวดก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย
คราวนี้เป็นตาเธอที่รู้สึกเขินอาย ทันใดนั้นเธอยิ้มน้อย ๆ แล้วคุกเข่าลงทันที พลางกล่าวว่า
“อาจารย์ ได้โปรด ได้โปรดรับฉันเป็นศิษย์ด้วยเถอะ!”
ลั่วโหวเกาศีรษะพลางกล่าวว่า
“อย่างนี้นี่เอง ปกติฉันไม่ค่อยรับศิษย์ง่าย ๆ หรอกนะ แต่ว่า…”
หญิงสาวเข้าใจผิด เธอทำท่าเขินอายพลางพูด
