จิ่วเทียนส่งเสียงรับในลำคอ
“ฉันอยู่ในระดับผู้ทรงพลังระดับสามแล้ว ฉันไม่ได้พัฒนาขึ้นมาหลายหมื่นปีแล้ว”
ลั่วโหวหัวเราะคิกคัก
“หัวใจแห่งชีวิตในกระถางนั้นพวกเราดูดซับมาจนหมดแล้ว! พี่สาวช่างดีจริง ๆ พี่สาวช่างอ่อนโยนจัง!”
เสวียนจิ่วเทียนแสดงท่าทีเขินอายอย่างไม่มีที่สิ้นสุด
“กับคุณเป็นคู่กรรมจริง ๆ แต่มีแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวเท่านั้น หลังจากนี้อย่าคิดอะไรอีก ที่นี่อยู่ใกล้โลกมาก คุณต้องรีบกลับไป ฝึกวิชาตามที่ฉันสอนให้ คุณมีหัวใจแห่งชีวิตแล้ว บางทีอาจจะกลายเป็นผู้ทรงพลังได้ภายในร้อยปีหรือมากกว่านั้น ส่วนฉันก็ต้องกลับสาธารณรัฐแล้ว บางทีอาจจะต้องไปหาโอกาสที่ดีกว่าในอารยธรรมการบำเพ็ญเพียรระดับสูง พวกเราอยู่ที่นี่มาสองปีแล้ว ญาติพี่น้องและคนรอบข้างของคุณคงเป็นห่วง”
ลั่วโหวก็ไม่คิดว่าจะได้ “ร่วมบำเพ็ญ” กับเสวียนจิ่วเทียนถึงสองปี!
เขาจึงจูบแก้มเธอพลางหัวเราะคิกคัก
“อีกสักครั้งได้ไหม? อยู่กันมาตั้งสองปีแล้ว แค่สองชั่วโมงคงไม่เป็นไรใช่ไหม?”
จริง ๆ แล้วการร่วมรักของทั้งสองคนนั้นแตกต่างจากคนทั่วไป และแตกต่างจากที่ลั่วโหวเคยมีกับผู้หญิงคนอื่นด้วย พวกเขายังคงนั่งหันหน้าเข้าหากัน ไม่ขยับเขยื้อน แนบชิดกันแน่น จากนั้นก็ปลุกพลังวิญญาณในร่างกาย พร้อมกับเชื่อมโยงจิตใจถึงกัน ความรู้สึกอันวิเศษนี้ยากจะบรรยายเป็นคำพูด
ในตอนนั้น เสวียนจิ่วเทียนส่ายหน้าพลางกล่าวว่า
“คุณไม่สามารถทำแบบนี้ต่อไปได้แล้ว พลังวิญญาณในร
