เวลาผ่านไปวันแล้ววันเล่า หลังจากผ่านไปสองเดือน
“นักเรียนแลกเปลี่ยน”
จากดาวสีเขียวก็กลับมาเยี่ยมบ้าน
ตัวโหลวหลังจากกลับมาถึงโลกที่กรุงปักกิ่งประเทศจีน หลังจากจอดยานในที่ลับตาคน เขายิ้มพลางพูดกับจางถงว่า
“น้องสาว ขอให้โชคดีนะ!”
หลังพูดจบ ทั้งสองคนมองหน้ากันแล้วยิ้มอย่างน่าขนลุก
นี่คือพื้นที่ห่างไกลในเขตชานเมืองของกรุงปักกิ่งหลังจากที่ทั้งสองเดินมาได้ระยะหนึ่ง พวกเขาก็เห็นอาคารขนาดใหญ่ในระยะไกล ซึ่งเป็นโรงเรียนฝึกบำเพ็ญที่เพิ่งสร้างเสร็จเมื่อเร็ว ๆ นี้ รวมถึงอสังหาริมทรัพย์เชิงพาณิชย์ต่าง ๆ
ในตอนนั้นพวกวัยรุ่นที่ชอบเดินเพ่นพ่านไปทั่วเห็นทั้งสองคนเข้า ก็หัวเราะคิกคักกัน ชายหนุ่มอายุราวยี่สิบกว่าคนหนึ่งผิวปากแซว
“เฮ้ สาวสวย ไปเที่ยวกับพี่ไหม? ดูก้นเธอกลมงอนดีจัง หน้าอกก็อวบอิ่ม ตัวคงหอมฟุ้งแน่ ๆ โอ้ แฟนเธอดูดิบเถื่อนจังนะ!”
ตัวโหลวที่อยู่บนยานอวกาศมีร่างเป็นมีน่า แต่ตอนนี้กลับเปลี่ยนเป็นร่างผู้ชายที่ดูดิบเถื่อน มีความสูงประมาณ 1.9 เมตร
จางถงหัวเราะคิกคักพลางพูดว่า
“คนพวกนี้น่ารำคาญจริง ๆ โอ้ ฉันเกลียดที่สิ่งมีชีวิตที่มีสติปัญญาเพศชายพูดกับฉันแบบนี้!”
ตัวโหลวก็หัวเราะเบา ๆ พลางพูดว่า
“น่าเสียดายจัง พวกเขาติดตั้งผลึกสมองกันหมดแล้ว พวกเราไม่สามารถบุกรุกเข้าไปได้ แต่ว่านะ ฆ่าพวกเขาก็ดีเหมือนกัน เอาผลึกสมองของพวกเขาออกมา ดูดซับจิตสำนึกก่อนตายของพวกเขา โอ้ จิตสำนึกนั้นช่างวิเศษจริง ๆ ”
…
ในมิ
