งอะไรกันระหว่างอยู่ในมือรัฐบาลกับอยู่ในมือพวกเรา?”
ลั่วโหวพูดว่า
“ธุรกิจแบบนี้ไม่สามารถมอบให้รัฐบาลได้ ธุรกิจประเภทนี้อาจจะดำเนินต่อไปได้หลายหมื่นปี หลายแสนปี หรือนานกว่านั้น ด้วยความสะดวกของธุรกิจแบบนี้ พวกคุณทุกคนในอนาคตจะได้พบกับยาจากอารยธรรมการบำเพ็ญต่าง ๆ ด้วยวิธีนี้ อายุขัยของทุกคนก็จะยืดยาวขึ้นอย่างมาก ไม่มีรัฐบาลของประเทศไหนที่จะอยู่ได้ยาวนานขนาดนั้น มีเพียงสายเลือดเท่านั้นที่จะสืบทอดได้ยาวนานขนาดนั้น โอ้ คุณปู่ถัง คุณลองพิจารณาดูดี ๆ นะ และทุกคนก็ช่วยคิดพิจารณาดูด้วย การที่ผมให้พวกคุณตั้งบริษัทแบบนี้ แน่นอนว่าไม่ใช่แค่เพื่อแย่งชิงตลาดเครื่องซ่อมแซมพันธุกรรมในตอนนี้เท่านั้น แต่เป็นการวางแผนสำหรับระยะเวลาที่ยาวนานกว่านั้น”
พ่อของถังพูดว่า
“ฮ่ะ ๆ ลั่วโหวแล้วครอบครัวของนายล่ะ?”
ลั่วโหวหัวเราะพลางพูดว่า
“ครอบครัวของผมถือหุ้น 30% ครอบครัวของคุณ 40% ที่เหลือขายออกไป การบริหารงานแน่นอนว่าครอบครัวของคุณต้องช่วย แต่เทียนเจ๋อต้องถือหุ้น 21% ผมไม่สนใจอย่างอื่น ยังไงเทียนเจ๋อต้องมีหุ้น 21% ว่าทำไมเทียนเจ๋อถึงต้องถือหุ้นเยอะขนาดนี้ พวกคุณควรจะเข้าใจนะ ฮิ ๆ ยังไงพวกคุณก็วางใจได้ ความรักระหว่างผมกับเทียนเจ๋อสูงยิ่งกว่าฟ้า ลึกยิ่งกว่าทะเล! อะไรที่เป็นของเทียนเจ๋อก็คือของผม!”
คุณหนูถังยิ้มหวานให้เขา
ทุกคนต่างหัวเราะ ครอบครัวของคุณหนูถังเห็นลั่วโหวเป็นแบบนี้ก็รู้สึกดีใจมาก
“อ้อ ทหารรับจ้างขอ
