ลั่วโหวมองตามนกฟีนิกซ์น้อยที่บินจากไป แล้วตบมือเรียกพวกคนหนุ่มสาว
“ได้เวลาแล้ว!”
พวกคนหนุ่มสาวต่างส่งเสียงร้องด้วยความดีใจ
โจวรุ่ยเสวียหยิบผ้าขนหนูชุ่มร้อนออกมาจากถุงเก็บของที่พกติดตัว เช็ดใบหน้าขาวอมชมพูของเธอ
กระเป๋ามิติมีข้อดีคือ ของที่ใส่เข้าไปจะไม่มีวันเปลี่ยนสภาพ ใส่เข้าไปแบบไหนก็จะออกมาแบบนั้น และจะไม่มีการปะปนของกลิ่นกับสิ่งของอื่น ๆ
“ถึงจะจำท่าทางจากหมวกได้แม่นยำ แต่พอจะทำจริง ๆ มันก็เป็นอีกเรื่องเลยนะ!” เธอพูด
“แน่นอน! ตอนเที่ยงเราจะเริ่มสร้างฐานที่พักของเราตรงนั้น หลังจากนี้ก็ไม่ต้องอยู่ในยานอวกาศแล้ว พอมาถึงที่นี่ เราก็ต้องใกล้ชิดธรรมชาติกันหน่อย!”
ลั่วโหวหันตัวกลับมาชี้ไปยังสถานที่ที่เลือกไว้เมื่อวาน
“พี่ชาย ใช้ฟังก์ชั่นการสร้างของผลไม้เล็ก ๆ สิ สร้างฐานที่พักแค่ชั่วพริบตาเดียวเอง!” โจวรุ่ยเสวียพูด
“ฮ่า ๆ ขอโทษนะ ปล่อยให้พวกคนหนุ่มสาวจัดการกันเองเถอะ! ฉันจะคอยชี้แนะพวกเขาเอง!”
ลั่วโหวหัวเราะพลางกล่าว
“ตามใจคุณละกัน อ้า ตอนนี้ฉันรู้สึกกระหายน้ำนิดหน่อย เอามาสิ!” โจวรุ่ยเสวียยื่นมือออกไปพลางพูด
ลั่วโหวหัวเราะพลางหยิบขวดน้ำหอมสมุนไพรออกมาส่งให้เธอ
ในขณะที่ลั่วโหวอยู่บนดาวแห่งความหวัง บนโลกกลับเกิดเหตุการณ์ใหญ่ขึ้น!
ยุโรปอเมริกา และทวีปแอฟริกาได้จัดการชุมนุมประท้วงอีกครั้ง เพื่อแสดงการคัดค้านข่าวการพนันของท่านปรมาจารย์!
พวกเขาประกาศว่า
“คนที่เหลืออยู่จำนวนมากไม่มีงานทำ ส่ว
