บทที่ 333 คุณมีความคิดเห็นอย่างไรบ้าง?
สำหรับผู้หญิงทั่วไปแล้ว การได้อยู่ในปราสาทกลางอากาศอันยิ่งใหญ่แห่งนี้ในยามนี้ มองเห็นเทือกเขาหิมะอันสูงตระหง่านอยู่ไกล ๆ และป่าไม้สีม่วงที่เขียวชอุ่มอยู่เบื้องล่างภูเขาหิมะ รวมถึงยานบินขนาดมหึมาที่ล่องลอยอยู่บนท้องฟ้าอย่างช้า ๆ ความรู้สึกที่กระทบจิตใจพวกเธอนั้นยากจะบรรยายได้
ในงานเลี้ยงตอนกลางคืน พวกสาว ๆ ของลั่วโหวก็กลับมากันหมดแล้ว ทุกคนล้วนอาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อย
เมื่อเห็นสมาชิกสภาเถียนนั่งอยู่ที่โต๊ะสี่เหลี่ยมผืนผ้า กำลังพูดคุยกับเหล่าสตรีอย่างมีความสุข พร้อมกับได้ยินเสียงจอแจของเด็ก ๆ ลั่วโหวรู้สึกว่าชีวิตแบบนี้แหละที่เป็นความจริง
ยามค่ำคืน เป็นเวลาพูดคุยของคู่รัก ช่วงเวลาอันแสนหายากของหนึ่งบุรุษสองสตรี
“พี่จิ้ง ชีวิตของสมาชิกสภาดีไหมคะ?”
เสี่ยวเสวียถามด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน
“ก็ดีนะ เธออยากเป็นไหมล่ะ? น่าเสียดายที่อายุเธอยังไม่ถึงเกณฑ์!”
เถียนจิ้งพูดพลางหัวเราะ
หิมะเบาบางส่งเสียงครางเบา ๆ ในยามหลับใหล
ลั่วโหวและเถียนจิ้งลุกขึ้นมา ออกมาชมทัศนียภาพยามราตรี สัมผัสสายลมภูเขา ช่างเป็นช่วงเวลาที่โรแมนติกไร้ที่สิ้นสุด
ยามเช้าตรู่ คฤหาสน์ลอยฟ้าก็กลับมาคึกคักด้วยเสียงอันสดใส เด็ก ๆ วิ่งไล่จับกันอย่างสนุกสนาน ส่วนบรรดาสตรีต่างชื่นชมความงดงามของพระอาทิตย์ขึ้นที่ทอแสงอรุณ
“ลั่วโหว”
เงยหน้าถามว่า
“คุณอวิ๋นหลาน อยู่บนโลกมานานแล้ว คุณรู้สึกว่าชาวโลกมีข้อดี
