ิงและกีฬา ดังนั้นพวกเธอจงตั้งกลุ่มช่วยเหลือซึ่งกันและกันเถอะตกลงไหม?”
เห็นเพียงเอมอนพยักหน้าเล็กน้อย
“ลั่วโหวมองไปที่เด็กอ้วนน้อยอาร์แลน แล้วพูดว่า
“แล้วเธอล่ะอาร์แลน ผ่านมาสองอาทิตย์แล้วเธอยังลดน้ำหนักไม่ได้แม้แต่ครึ่งกิโลกรัม เธอไม่ได้ฝันอยากขับยานอวกาศหล่อ ๆ แล้วให้สาวสวยส่งสายตาหวานใส่เธอเหรอ”
อาร์แลนอายุเพียง 12 ปี ใบหน้ายังไม่ทันคมชัด เขาหน้าแดงก่ำ
ลั่วโหวพูดว่า
“พอแล้วอาร์แลน เด็กผู้หญิงไม่ชอบผู้ชายที่ขี้อาย และแองกัสร่างกายของเธอก็อ่อนแอเกินไป ถ้าชั้น A105 อยากอยู่แนวหน้าของรุ่นเดียวกัน ก็ต้องพยายามมากกว่านี้หยางรั่วหรานเธอล่ะ? ก็เหมือนกับอาร์แลน แองกัส และโรเกอร์ ถูกไหม พวกเธอสี่คนมีเป้าหมายอยากเป็นนักบิน ดังนั้นพวกเธอจงตั้งกลุ่มช่วยเหลือกัน ในการเรียนและฝึกซ้อมประจำวัน คอยสนับสนุนและช่วยเหลือกัน เป็นไปได้ไหม”
เขามองไปที่เยาวชนทั้งสี่คน
อาร์แลนและแองกัสต่างก็แสดงสีหน้าตื่นเต้น โรเกอร์ยังคงเป็นเหมือนเดิม ทำตามคำสั่งอาจารย์โดยไม่สนใจอะไร
ส่วนหยางรั่วหรานก็ยังคงมีสีหน้าเย็นชาเช่นเคย
ทั้งสี่คนร้องตอบพร้อมกัน “ได้เลย อาจารย์!”
“เรียบร้อยแล้ว ยังเหลือสามคน หลินหลิง อันซีเดอร์ และอามันชีลี พูดตรง ๆ เป้าหมายของพวกคุณแตกต่างกัน อันซีเดอร์อยากเป็นพ่อค้า อามันชีลีอยากเป็นนักวิทยาศาสตร์ หลินหลิงอยากเป็นนักเวทแต่พวกคุณมีจุดร่วมกันคือต้องเป็นผู้รอบรู้! พวกคุณเห็นด้วยไหม?”
ทั้งสามคนพยักห
