ในห้องทำงานของหัวหน้าเสิน “คุณเสิน!”
“นายมาทำอะไร” หัวหน้าเสินขมวดคิ้วถาม
สาวสวยก็คือสาวสวย แม้แต่การขมวดคิ้วยังดูน่าดึงดูดเสียจริงลั่วโหวคิดอย่างไร้ยางอาย
เขาดูเหมือนจะลืมไปว่าเสินเฟยเฟยเป็นศิษย์ของตนเอง!
แต่เขากลับพบว่า ตนเองค่อย ๆ ปรับตัวเข้ากับตัวตนของดูเทียนเยาได้อย่างไม่น่าเชื่อ
“อาจารย์เสิน นี่คือเรื่องราว ฉันหาของดี ๆ มาได้ และอยากให้คุณลองชิม!”
ลั่วโหววางขวดไม้สองใบลงบนโต๊ะของเสินเฟยเฟย
ไม่ใช่แค่น้ำหอมสมุนไพรหรอกหรือ
เสินเฟยเฟยมองไปที่ขวดไม้สองใบบนโต๊ะซึ่งยาวครึ่งฉื่อ ดูมีความสงสัยบ้าง
“ไม่ต้องหรอก เอากลับไปเถอะ! ที่โรงเรียนห้ามให้สินบน!”เสินเฟยเฟยหัวเราะกล่าว
ลั่วโหวไม่รู้เลยว่าเธอคิดอะไร “รีบพูดขึ้นทันที”
“นี่เป็นของดีมากเลย!”
เสินเฟยเฟยกำลังสงสัยอยู่ เบิกตาโตด้วยดวงตาสวยงาม พูดว่า “คุณได้มันมาจากที่ไหน?”
