บทที่ 320 เมืองลามันดา
ลั่วเสวียนกล่าวขึ้นทันทีว่า “น้องชาย เธอควรดึงออกมาแล้ว”
หลัวโหวยิ้มแล้วพูดว่า “เรียบร้อย เรามาจัดการตัวเองสักหน่อย แล้วลงไปทานอาหารเช้า เทียนเจ๋อคงเหนื่อยมาก เธอไม่ได้รับพลังชีพเสริม ให้ฉันนวดให้เธอสักหน่อย แล้วปลุกเธอขึ้น”
พอพูดจบ เกิดเสียงดังปุ๊บลั่วเสวียนนั่งขึ้น ทั้งสองคนไม่อาจกลั้นเสียงหัวเราะเบาๆ
“คนชั่ว” ลั่วเสวียนลุกขึ้นยืน ใช้ผ้าปูที่นอนเช็ดตัว แล้ วิ่งไปยังห้องอาบน้ำ “ให้นายเก็บซะ ฉันไม่อยากให้พนักงานโรงแรมเก็บของที่เราใช้ไปขายโฆษณา”
หลัวโหวมองไปที่เสี่ยวอวี้ที่ยังคงหลับสนิท ร่างกายที่มีสีชมพูอมแดงยังไม่ฟื้นตัว
อีกครั้งหลัวโหวมองไปที่ผ้าปูที่นอนและผ้าห่มที่ยับเยิน แล้วส่ายหน้า หากปล่อยไว้แบบนี้ พนักงานโรงแรมอาจจะเอาไปประมูลจริงๆ… เช่น ผ้าปูที่นอนหลังจากการมีอารมณ์ของมหาเศรษฐีอันดับสองของโลกที่โรงแรมไฮแอทเป็นต้น
หลังจากที่หลัวโหวนวดเพื่อฟื้นฟูกำลังถังเทียนเจ๋อก็ตื่นขึ้นมา
“ผัวรัก คุณทำให้ฉันหมดสติอีกแล้วนะ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อน
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกแล้วถังเทียนเจ๋อรู้สึกเพลิดเพลินกับความรู้สึกนี้ และกลัวว่าจะสูญเสียความรู้สึกนี้ไป
“เออ หนูน้อย ได้เวลาตื่งแล้ว”หลัวโหวนวดหน้าอกอ่อนนุ่มของเธอ และดึงเธอขึ้นมา จากนั้นตบก้นของเธอแล้วพูดว่า “ไปห้องน้ำ”
ถังเทียนเจ๋อกระโดดลงจากเตียงด้วยความสนุกราวกับกวางน้อย และวิ่งไปยังห้องน้ำ
หลัวโหวมองดูความสกปรกตรงหน้า