แต่อย่างน้อยก็จะช่วยย่นระยะเวลาลงได้มาก”หลัวโหวโยนประโยคนี้ท่ามกลางความสงสัยและประหลาดใจของผู้คน
อาร์อันมองด้วยความหวังเต็มหน้า
“งั้นดี คุณหันหน้าไปทางด้านล่าง ยืนตรง และปิดตา ผ่อนคลายทั้งร่างกาย”
อาร์อันทำตามคำสั่งของหลัวโหว
“เรียบร้อย ทุกคนเห็นท่าทางของอาร์อันแล้ว” พูดจบหลัวโหวเดินลงจากเวที หันหลังกลับ หน้าตรงกับอาร์อัน ทำให้ดูเหมือนความสูงไม่ต่างกันนัก แล้วกระซิบว่า “อาร์อัน ตอนนี้คุณรู้สึกเหนื่อยมากใช่ไหม”
อาร์อันไม่รู้ตัวว่าทำไม จู่ๆ ก็พูดขึ้นว่า “คุณครู อาร์อันรู้สึกเหนื่อยมาก และกลัวด้วย”
“คุณกลัวอะไร”
“อาร์อันกลัวความตาย กลัวว่าคนอื่นจะเยาะเย้ยฉัน”
ในห้องเรียนเหลือเพียงเสียงหายใจ และนอกหน้าจอทั่วโลกคือดวงตานับล้านที่มองมาอย่างเงียบๆ
“ฉันกลัวความล้มเหลว ฉันกลัวว่าคนอื่นจะเยาะเย้ยฉัน ไม่ชอบให้คนอื่นว่าฉันอ้วน”
“คุณไม่ต้องกลัว คุณต้องเชื่อว่าคุณสามารถลดน้ำหนักลงได้ ลองนึกภาพตอนที่คุณผอมลงแล้วดูสิ ตอนนั้นคุณจะดูหล่อมาก”
“ฉันจะลองนึก”
“หล่อใช่ไหม”
“คุณครู อาร์อันตอนผอมดูหล่อมาก แบบนี้แน่ๆ หยางรั่วหรานจะไม่รังเกียจฉันแน่”
ได้ยินคำพูดนี้ หยางรั่วหรานที่นั่งอยู่ข้างล่างก็แดงระเรื่อที่แก้ม
แต่คนที่อยู่ข้างล่างไม่กล้าส่งเสียงใดๆ
“อาร์อัน เด็กผู้หญิงจะไม่รังเกียจอาร์อันที่หล่อแน่ ลองนึกภาพอาร์อันในชุดนักบินอวกาศกลับมาเป็นวีรบุรุษ จะมีสาวๆ หลงใหลมากมายเลยนะ”
“เฮ่ๆ ฉันเห็นแล้ว ครู ฉันเห