นักวิทยาศาสตร์พลังงาน ผมรู้สึกประหลาดใจกับเทคโนโลยีของสหพันธ์ที่ทำให้รถยนต์บินได้หนึ่งหมื่นกิโลเมตรโดยไม่ต้องเติมน้ำมัน ลืมบอกว่าผมอายุ 16 ปีเหมือนกัน”
“ครูครับ ผมชื่ออังกัส อายุ 13 ปี เป็นชาวอเมริกัน ผมอยากเป็นช่างซ่อมยานอวกาศ”
หลัวโหวพยักหน้า แล้วมองไปยังด้านล่าง ก่อนจะหยุดสายตาที่เด็กสาวผมยาว
“เธอล่ะ ทำไมไม่แนะนำตัวบ้าง”
เด็กสาวก้มหน้ายืนขึ้น “ดิฉันชื่อหยางรั่วหยาน อายุ 14 ปี เป็นคนเมืองโบราณของจีน ดิฉันอยากเป็นนักเวทย์ที่ยิ่งใหญ่ สามารถย้อนเวลาเพื่อช่วยชีวิตพ่อแม่ของดิฉัน”
เธอเป็นเด็กกำพร้า พ่อแม่เสียชีวิตจากอุบัติเหตุรถยนต์เมื่อปีที่แล้ว
หลัวโหวกล่าวว่า “ดีแล้ว แนะนำตัวครบทุกคน หยางรั่วหยาน เธออยากเล่าความฝันของเธอให้เราฟังไหม”
หยางรั่วหรานเงยหน้าขึ้น มองครูประจำชั้นคนใหม่ แล้วกล่าวด้วยใบหน้าที่ยังคงเรียบเฉย “คุณครู สามารถย้อนเวลากลับไปได้ไหมคะ”
มีเสียงหัวเราะแอบๆ ดังขึ้นในห้องเรียน
หลัวโหวกล่าวว่า “ไม่ได้ เวลาไม่สามารถย้อนกลับได้ หยางรั่วหราน เธอต้องรู้ว่าเธอโชคดี ไม่จำเป็นต้องเศร้าอีกต่อไป”
“งั้นนะคะ คุณครู ฉันอยากเป็นนักบินเหมือนกัน หวังว่าสักวันจะได้ค้นพบดาวเคราะห์ที่ปราศจากความขัดแย้งโดยสิ้นเชิง” หยางรั่วหรานกล่าวด้วยน้ำเสียงมุ่งมั่น
“ดีแล้ว นั่งลงเถอะ ความฝันของเธอค่อนข้างพิเศษ” ครูกล่าวพลางจ้องเธออย่างแรง
หยางรั่วหรานรู้สึกอายกับสายตาที่จ้องมา จึงก้มหน้าลง
กะทันหัน ประต